Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Otwórz oczy
„Otwórz oczy” to spektakl oparty na opowiadaniach Olgi Tokarczuk: „Otwórz oczy, już nie żyjesz” i „Próba generalna”.
W „Otwórz oczy, już nie żyjesz” główna bohaterka rozczarowana monotonią życia i przewidywalnością klasycznych kryminałów, sięga po nową książkę, która obiecuje coś więcej niż odkrycie tajemnicy kto zabił. Akcja dzieje się w starym pałacyku, sławna autorka powieści detektywistycznych zaprasza kilkoro pisarek i pisarzy kryminałów, by wzięli udział w grze towarzyskiej „w Mordercę”. Z każdą chwilą, odmierzaną kolejnymi stronami lektury, granica między fikcją a życiem zaciera się, gracze zamieniają się rolami, a największą tajemnicą okazuje się nie to, kto popełnił zbrodnię, lecz kto pisze tę historię.
„Próba generalna” to opowieść o dwóch mężczyznach niespodziewanie uwięzionych we własnym mieszkaniu. Co się wydarzyło? Wojna, pandemia, skażenie środowiska, a może koniec świata… Rzeczywistość zewnętrzna dociera do nich w postaci strzępów komunikatu w radiu i niepotwierdzonych domysłów. Gdy zapraszają sąsiadów z dołu, okazuje się, że oni wiedzą równie niewiele i boją się tak samo. Zamknięci w czterech ścianach, analizują swoje dotychczasowe życie i wspólnie starają się przygotować na nadciągającą katastrofę.
W obu przypadkach zwyczajność okazuje się stanem przejściowym, kruchym i podatnym na zakłócenia – za sprawą bohaterów lub wbrew ich woli.
W „Otwórz oczy, już nie żyjesz” główna bohaterka rozczarowana monotonią życia i przewidywalnością klasycznych kryminałów, sięga po nową książkę, która obiecuje coś więcej niż odkrycie tajemnicy kto zabił. Akcja dzieje się w starym pałacyku, sławna autorka powieści detektywistycznych zaprasza kilkoro pisarek i pisarzy kryminałów, by wzięli udział w grze towarzyskiej „w Mordercę”. Z każdą chwilą, odmierzaną kolejnymi stronami lektury, granica między fikcją a życiem zaciera się, gracze zamieniają się rolami, a największą tajemnicą okazuje się nie to, kto popełnił zbrodnię, lecz kto pisze tę historię.
„Próba generalna” to opowieść o dwóch mężczyznach niespodziewanie uwięzionych we własnym mieszkaniu. Co się wydarzyło? Wojna, pandemia, skażenie środowiska, a może koniec świata… Rzeczywistość zewnętrzna dociera do nich w postaci strzępów komunikatu w radiu i niepotwierdzonych domysłów. Gdy zapraszają sąsiadów z dołu, okazuje się, że oni wiedzą równie niewiele i boją się tak samo. Zamknięci w czterech ścianach, analizują swoje dotychczasowe życie i wspólnie starają się przygotować na nadciągającą katastrofę.
W obu przypadkach zwyczajność okazuje się stanem przejściowym, kruchym i podatnym na zakłócenia – za sprawą bohaterów lub wbrew ich woli.
Czarownice z Salem
Ludzie z Salem zazdroszczą sobie wzajemnie władzy, majątków, życiowego powadzenia, miłości. Ludzie z Salem podsłuchują, podglądają, donoszą i rzucają fałszywe oskarżenia. Ludzie z Salem zdezorientowani i przerażeni, szukają winnych, preparują dowody, niszczą jedni drugich, a wreszcie zabijają niewinnych. Ludzie nie tylko z Salem…
Arthur Miller napisał „Czarownice z Salem” w 1953 roku, inspirując się autentycznymi procesami o czary, które miały miejsce w Salem pod koniec XVII wieku. Dramat był jednak czymś więcej niż historyczną rekonstrukcją, stał się ostrą odpowiedzią na atmosferę politycznej paranoi i „polowania na czarownice” w czasach makkartyzmu w Stanach Zjednoczonych. Miller, sam przesłuchiwany przez Komisję ds. Działalności Antyamerykańskiej, stworzył opowieść o społeczeństwie ogarniętym strachem i powszechną podejrzliwością.
Początkowo dramat przyjęto chłodno, z czasem wszedł do kanonu światowego teatru. Dziś czytany jest nie tylko jako opowieść o terrorze i politycznych represjach, lecz także o wspólnocie w momencie rozpadu, o mechanizmach społecznej przemocy, fake newsach, zbiorowej panice i łatwości, z jaką manipulujemy i ulegamy manipulacji.
Arthur Miller napisał „Czarownice z Salem” w 1953 roku, inspirując się autentycznymi procesami o czary, które miały miejsce w Salem pod koniec XVII wieku. Dramat był jednak czymś więcej niż historyczną rekonstrukcją, stał się ostrą odpowiedzią na atmosferę politycznej paranoi i „polowania na czarownice” w czasach makkartyzmu w Stanach Zjednoczonych. Miller, sam przesłuchiwany przez Komisję ds. Działalności Antyamerykańskiej, stworzył opowieść o społeczeństwie ogarniętym strachem i powszechną podejrzliwością.
Początkowo dramat przyjęto chłodno, z czasem wszedł do kanonu światowego teatru. Dziś czytany jest nie tylko jako opowieść o terrorze i politycznych represjach, lecz także o wspólnocie w momencie rozpadu, o mechanizmach społecznej przemocy, fake newsach, zbiorowej panice i łatwości, z jaką manipulujemy i ulegamy manipulacji.
Czekoladki dla Prezesa
Któż z nas nie zna Prezesa? O Prezesie się mówi, Prezesa się cytuje, podgląda i podsłuchuje, Prezesowi się donosi, Prezesa się czci – jawnie i skrycie, Prezesowi się schlebia i zabiega o jego życzliwe spojrzenie. Prezes odciska na wszystkim i wszystkich swe piętno. I nikt nie jest w stanie się mu sprzeciwić. Bo Prezes to Prezes i ma zawsze rację…
Sławomir Mrożek w cyklu opowiadań „Czekoladki dla prezesa” opisał perypetie członków Spółdzielni „Jasna Przyszłość”, oczywiście z Prezesem na czele. Z niezwykle barwnych, skrzących się charakterystycznym, abstrakcyjnym Mrożkowskim humorem opowiadań powstała uniwersalna opowieść, która jest ciągle aktualną metaforą słabości kondycji świata, a może po prostu – nazwijmy to po imieniu – słabości człowieka. Oglądając perypetie piątki bohaterów uwikłanych w codzienność i niedostrzegających beznadziejności swego położenia, nie zapominajmy zatem, z kogo się śmiejemy…
Sławomir Mrożek w cyklu opowiadań „Czekoladki dla prezesa” opisał perypetie członków Spółdzielni „Jasna Przyszłość”, oczywiście z Prezesem na czele. Z niezwykle barwnych, skrzących się charakterystycznym, abstrakcyjnym Mrożkowskim humorem opowiadań powstała uniwersalna opowieść, która jest ciągle aktualną metaforą słabości kondycji świata, a może po prostu – nazwijmy to po imieniu – słabości człowieka. Oglądając perypetie piątki bohaterów uwikłanych w codzienność i niedostrzegających beznadziejności swego położenia, nie zapominajmy zatem, z kogo się śmiejemy…
Cztery pory miłości
"Cztery pory miłości" w reżyserii Wojciecha Czerwińskiego to wyjątkowy, autorski spektakl muzyczny inspirowany polską muzyką ludową. To opowieść o losie dwójki bohaterów: kobiety i mężczyzny, i ich wielkiej miłości – niemożliwej do spełnienia.
Spektakl składa się z czterech części, które niczym cztery pory roku symbolizują cztery pory życia i tytułowe – cztery pory miłości. Współcześnie zaaranżowane melodie i pieśni ludowe, w których pobrzmiewają echa „Czterech pór roku” Vivaldiego, w zaskakujący sposób oddają emocje, nadzieje i rozczarowania dwojga bohaterów. Tematyka i nastrój wykonywanych na żywo utworów sprawiają, że spektakl zyskuje narrację, pozwalając śledzić losy ludzi, których życie zamknięte jest w metaforycznym obrazie przemian zachodzących każdego roku w naturze.
Ważne informacje:
W spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe oraz dym sceniczny. Osoby wrażliwe na te teatralne środki prosimy o szczególną ostrożność.
Spektakl składa się z czterech części, które niczym cztery pory roku symbolizują cztery pory życia i tytułowe – cztery pory miłości. Współcześnie zaaranżowane melodie i pieśni ludowe, w których pobrzmiewają echa „Czterech pór roku” Vivaldiego, w zaskakujący sposób oddają emocje, nadzieje i rozczarowania dwojga bohaterów. Tematyka i nastrój wykonywanych na żywo utworów sprawiają, że spektakl zyskuje narrację, pozwalając śledzić losy ludzi, których życie zamknięte jest w metaforycznym obrazie przemian zachodzących każdego roku w naturze.
Ważne informacje:
W spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe oraz dym sceniczny. Osoby wrażliwe na te teatralne środki prosimy o szczególną ostrożność.
GOŚCIE W POLSKIM: Ukradzione szczęście
Щастя є, чи його немає? Що таке щастя? Яким способом виміряти те щастя?
Для кожної людини поняття ЩАСТЯ складається з різних чинників: для когось це новий автомобіль, а для когось букетик польових квітів з рук коханої людини...
Чи щастя це інший вимір світосприйняття, системи координат людських взаємовідносин, щось, що виходить за рамки матеріального світу?
Як можна вкрасти щастя, якщо воно не матеріальне, а знаходиться у серці, душі, підсвідомості людини?
Неймовірно, але таки можна...
Чи може людина перешкодити крадіям щастя?
Як вберегти свій світ любові, добра, світла і тепла від мороку і холоду заздрості, підлості і брехні?
8 листопада відбудеться показ вистави-читання “Украдене щастя” за п’єсою класика української літератури Івана Франка, у перекладі польською Przemysław Lis Markiewicz на Камеральній сцені Театру Польського ім. Арнольда Шифмана у Варшаві.
Вистава йде польською і українською мовами у супроводі написів.
Виконавці - польські і українські актори.
Czy szczęście istnieje, czy go nie ma? Czym właściwie jest szczęście? W jaki sposób można je zmierzyć?
Dla każdego człowieka pojęcie SZCZĘŚCIA składa się z różnych czynników: dla jednego to nowy samochód, a dla innego bukiecik polnych kwiatów z rąk ukochanej osoby...
Czy szczęście to inny wymiar postrzegania świata, systemu współrzędnych ludzkich relacji, coś, co wykracza poza ramy materialnego świata?
Jak można ukraść szczęście, jeśli nie jest ono materialne, lecz znajduje się w sercu, duszy, podświadomości człowieka? Niewiarygodne, ale jednak można... Czy człowiek może uchronić się przed złodziejami szczęścia? Jak ocalić swój świat miłości, dobra, światła i ciepła przed mrokiem i chłodem zazdrości, podłości i kłamstwa?
Czytanie dramatu „Ukradzione szczęście” Iwana Franki, jednego z najwybitniejszych twórców literatury ukraińskiej, w przekładzie Przemysława Lisa Markiewicza zrealizowano w ramach Rezydencji Artystycznej Instytutu Teatralnego dla Twórczyń i Twórców z Ukrainy.
Spektakl grany w języku polskim i ukraińskim z napisami.
Для кожної людини поняття ЩАСТЯ складається з різних чинників: для когось це новий автомобіль, а для когось букетик польових квітів з рук коханої людини...
Чи щастя це інший вимір світосприйняття, системи координат людських взаємовідносин, щось, що виходить за рамки матеріального світу?
Як можна вкрасти щастя, якщо воно не матеріальне, а знаходиться у серці, душі, підсвідомості людини?
Неймовірно, але таки можна...
Чи може людина перешкодити крадіям щастя?
Як вберегти свій світ любові, добра, світла і тепла від мороку і холоду заздрості, підлості і брехні?
8 листопада відбудеться показ вистави-читання “Украдене щастя” за п’єсою класика української літератури Івана Франка, у перекладі польською Przemysław Lis Markiewicz на Камеральній сцені Театру Польського ім. Арнольда Шифмана у Варшаві.
Вистава йде польською і українською мовами у супроводі написів.
Виконавці - польські і українські актори.
Czy szczęście istnieje, czy go nie ma? Czym właściwie jest szczęście? W jaki sposób można je zmierzyć?
Dla każdego człowieka pojęcie SZCZĘŚCIA składa się z różnych czynników: dla jednego to nowy samochód, a dla innego bukiecik polnych kwiatów z rąk ukochanej osoby...
Czy szczęście to inny wymiar postrzegania świata, systemu współrzędnych ludzkich relacji, coś, co wykracza poza ramy materialnego świata?
Jak można ukraść szczęście, jeśli nie jest ono materialne, lecz znajduje się w sercu, duszy, podświadomości człowieka? Niewiarygodne, ale jednak można... Czy człowiek może uchronić się przed złodziejami szczęścia? Jak ocalić swój świat miłości, dobra, światła i ciepła przed mrokiem i chłodem zazdrości, podłości i kłamstwa?
Czytanie dramatu „Ukradzione szczęście” Iwana Franki, jednego z najwybitniejszych twórców literatury ukraińskiej, w przekładzie Przemysława Lisa Markiewicza zrealizowano w ramach Rezydencji Artystycznej Instytutu Teatralnego dla Twórczyń i Twórców z Ukrainy.
Spektakl grany w języku polskim i ukraińskim z napisami.
Harmider - Pokaz pracy warsztatowej 13 - 19 lat
Zapraszamy na Harmider! Pokazy pracy warsztatowej dziecięcych i młodzieżowych grup teatralnych spotykających się w sezonie teatralnym 2025/2026.
16.06.2026 – grupy: Rwetesik (7-9 lat), Larum (10-12 lat), Harmider Ukraiński
17.06.2026 – grupy: Rejwach (13-15 lat), Wrzawa (16-19 lat)
16.06.2026 – grupy: Rwetesik (7-9 lat), Larum (10-12 lat), Harmider Ukraiński
17.06.2026 – grupy: Rejwach (13-15 lat), Wrzawa (16-19 lat)
Harmider - Pokaz pracy warsztatowej 7 - 12 lat
Zapraszamy na Harmider! Pokazy pracy warsztatowej dziecięcych i młodzieżowych grup teatralnych spotykających się w sezonie teatralnym 2025/2026.
16.06.2026 – grupy: Rwetesik (7-9 lat), Larum (10-12 lat), Harmider Ukraiński
17.06.2026 – grupy: Rejwach (13-15 lat), Wrzawa (16-19 lat)
16.06.2026 – grupy: Rwetesik (7-9 lat), Larum (10-12 lat), Harmider Ukraiński
17.06.2026 – grupy: Rejwach (13-15 lat), Wrzawa (16-19 lat)
Karolcia
Wielka przygoda Karolci, jak większość wielkich przygód, zaczęła się całkiem zwyczajnie. Gdyby nie przypadek, mogłaby się nie zdarzyć, albo zdarzyć komuś innemu. Szczęśliwie przytrafia się naszej Karolci! Przypadkowo znaleziony w szczelinie podłogi błękitny koralik daje jej niezwykłe moce, pozwala spełniać marzenia i sprawia, że nic już nie będzie takie samo…
„Karolcia” to spektakl o marzeniach, o empatii, o dorastaniu, ale również o teatrze: o jego magicznej sile zmiany fikcji w prawdziwe doświadczenie, które śmieszy, wzrusza, zaskakuje. Aktorzy przeistaczają się w postacie na oczach widzów i zabierają ich w podróż do świata, w którym wszystko jest możliwe.
„Karolcia” to spektakl pełen magii, dźwięków i dobrej zabawy!
Spektakl-słuchowisko oparty na motywach książki Marii Krüger, angażuje widzki i widzów na wielu poziomach, pozwala im wejść do świata Karolci uruchamiając wszystkie ich zmysły: wzrok, słuch, dotyk, węch a nawet smak. W spektaklu wykorzystane zostaną elementy teatru lalkowego, teatru cieni i teatru radiowego.
Zapraszamy dzieci od 6. roku życia. Przedstawienie polecamy również dzieciom z dysfunkcją wzroku. Jego forma i treść zyskały akceptację specjalistów z Polskiego Związku Niewidomych.
„Karolcia” to spektakl o marzeniach, o empatii, o dorastaniu, ale również o teatrze: o jego magicznej sile zmiany fikcji w prawdziwe doświadczenie, które śmieszy, wzrusza, zaskakuje. Aktorzy przeistaczają się w postacie na oczach widzów i zabierają ich w podróż do świata, w którym wszystko jest możliwe.
„Karolcia” to spektakl pełen magii, dźwięków i dobrej zabawy!
Spektakl-słuchowisko oparty na motywach książki Marii Krüger, angażuje widzki i widzów na wielu poziomach, pozwala im wejść do świata Karolci uruchamiając wszystkie ich zmysły: wzrok, słuch, dotyk, węch a nawet smak. W spektaklu wykorzystane zostaną elementy teatru lalkowego, teatru cieni i teatru radiowego.
Zapraszamy dzieci od 6. roku życia. Przedstawienie polecamy również dzieciom z dysfunkcją wzroku. Jego forma i treść zyskały akceptację specjalistów z Polskiego Związku Niewidomych.
Klub Rozmów Poetyckich
Cykl warsztatowych spotkań z poezją w Teatrze Polskim.
To miejsce dla wszystkich, którzy chcą czytać, analizować i pisać wiersze – bez względu na doświadczenie. Uczestnicy poznają dawną i współczesną poezję, uczą się rozpoznawać i wykorzystywać środki poetyckie, a także konfrontują własne teksty w twórczej, otwartej atmosferze.
Klub Rozmów Poetyckich to podróż przez język i wyobraźnię, spotkania pełne inspiracji i literackich odkryć. Cykl zwieńczy wspólne stworzenie zina oraz tradycyjny finałowy występ uczestniczek i uczestników.
Prowadzenie: Sylwia Głuszak i Joanna Mueller – poetki i instruktorki z wieloletnim doświadczeniem.
Spotkania warsztatowe odbywają się w wybrane poniedziałki w godz. 17.30 - 19.00, w Bufecie u Arnolda.
Terminy spotkań w sezonie 2025/2026:
13, 27 października 2025
3, 24 listopada
8 grudnia
5 stycznia 2026
9, 16 lutego
2, 16, 23 marca
13, 27 kwietnia
4, 11 maja
15 czerwca
To miejsce dla wszystkich, którzy chcą czytać, analizować i pisać wiersze – bez względu na doświadczenie. Uczestnicy poznają dawną i współczesną poezję, uczą się rozpoznawać i wykorzystywać środki poetyckie, a także konfrontują własne teksty w twórczej, otwartej atmosferze.
Klub Rozmów Poetyckich to podróż przez język i wyobraźnię, spotkania pełne inspiracji i literackich odkryć. Cykl zwieńczy wspólne stworzenie zina oraz tradycyjny finałowy występ uczestniczek i uczestników.
Prowadzenie: Sylwia Głuszak i Joanna Mueller – poetki i instruktorki z wieloletnim doświadczeniem.
Spotkania warsztatowe odbywają się w wybrane poniedziałki w godz. 17.30 - 19.00, w Bufecie u Arnolda.
Terminy spotkań w sezonie 2025/2026:
13, 27 października 2025
3, 24 listopada
8 grudnia
5 stycznia 2026
9, 16 lutego
2, 16, 23 marca
13, 27 kwietnia
4, 11 maja
15 czerwca
Kochany, najukochańszy...
„Kochany, najukochańszy...” to opowieść „o tym, co najważniejsze” – o miłości bezgranicznej, bezwarunkowej, miłości czystej, choć zmysłowej, miłości nieoczekującej wzajemności. Miłości najcenniejszej do kogoś najdroższego, najukochańszego.
Bohaterka spektaklu – Maria wprowadza widzów do intymnego świata dojrzałej kobiety, poszukującej prawdy o sobie, o swoich uczuciach i potrzebach.
Opracowany przez Grażynę Barszczewską monodram „Kochany, najukochańszy...” jest adaptacją wybitnej powieści Wiesława Myśliwskiego „Ostatnie rozdanie”.
W projekcjach do spektaklu wykorzystano malarstwo Stanisława Baja.
Bohaterka spektaklu – Maria wprowadza widzów do intymnego świata dojrzałej kobiety, poszukującej prawdy o sobie, o swoich uczuciach i potrzebach.
Opracowany przez Grażynę Barszczewską monodram „Kochany, najukochańszy...” jest adaptacją wybitnej powieści Wiesława Myśliwskiego „Ostatnie rozdanie”.
W projekcjach do spektaklu wykorzystano malarstwo Stanisława Baja.
Kurs Instruktorów Teatralnych
Kurs Instruktorów Teatralnych - edycja 2026/27
Kompendium wiedzy i praktyki dla tych, którzy chcą prowadzić niezawodowe grupy teatralne – od pierwszego spotkania przez przygotowanie spektaklu po premierę na scenie.
Kurs trwa trzy semestry i łączy solidną bazę merytoryczną z intensywną praktyką. Autorką programu i główną prowadzącą jest Natalia Fijewska-Zdanowska – reżyserka, dramatopisarka i instruktorka z ponad 20-letnim doświadczeniem w pracy z grupami amatorskimi. Dzieli się sprawdzonymi narzędziami artystycznymi i pedagogicznymi. Program uzupełniają fakultatywne zajęcia z konkretnych technik artystycznych, oraz metod pracy z grupą, prowadzone przez ekspertów, a także o wizyty studyjne w grupach prowadzonych przez absolwentów Kursu.
Osoby zainteresowane zapraszamy do wypełnienia formularza zgłoszeniowego.
Dlaczego warto?
Naszym celem jest praktyczne przygotowanie instruktorów do twórczej pracy z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi, seniorami i grupami międzypokoleniowymi. W centrum uwagi stawiamy uczestnika – jako twórcę, a nie odtwórcę. Teatr traktujemy jako przestrzeń:
rozwijania kreatywności, empatii i wrażliwości,
budowania pewności siebie i kompetencji społecznych,
pogłębiania refleksji i tworzenia wspólnoty,
wypowiedzi na temat świata poprzez teatr.
Zajęcia teatralne w tym ujęciu to nie tylko przygotowanie spektaklu, ale przede wszystkim rozwój osobisty i społeczny.
Struktura kursu
I semestr – baza ćwiczeń i technik: integracja, ruch, gest, mimika, słowo, zadania aktorskie oraz praktyczne rozwiązania przy pracy nad scenariuszem, scenografią, kostiumami, muzyką i organizacją spektaklu.
II semestr – praktyka instruktorska: uczestnicy prowadzą własne warsztaty dla grupy i przygotowują projekty stażowe.
III semestr – staże instruktorskie: 10 spotkań w wybranych grupach zakończonych realizacją spektakli dyplomowych pod opieką prowadzącej.
W trakcie całego kursu odbywają się także fakultety prowadzone przez ekspertów z różnych dziedzin teatru i edukacji.
Finał
Spektakle dyplomowe zostaną zaprezentowane na scenie Teatru Polskiego w Warszawie. Finałowi towarzyszyć będzie dyskusja z udziałem uczestników, przedstawicieli teatru i partnerów projektu – okazja do wymiany doświadczeń i podsumowania całej pracy.
Dla kogo?
Kurs jest adresowany do:
nauczycieli i pedagogów,
animatorów i edukatorów w instytucjach kultury i edukacji,
absolwentów kierunków humanistycznych,
osób współtworzących działy edukacji w teatrach,
prowadzących warsztaty i koła teatralne,
artystów chcących zdobyć umiejętności pracy z grupą amatorską.
Terminy
Semestr I: styczeń – czerwiec 2026
Semestr II: wrzesień 2026 – styczeń 2027
Semestr III: luty – czerwiec 2027
Spotykamy się średnio dwa razy w miesiącu – w niedziele (10:00–15:00) oraz w piątki (17:00–22:00) w przestrzeniach Teatru Polskiego w Warszawie, DK Dorożkarnia oraz okazjonalnie w siedzibach partnerów programu. Pojedyncze zajęcia mogą odbywać się w inne dni tygodnia. Szczegółowy harmonogram jest zawsze ogłaszany z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem.
Zgłoszenia
Zgłoszenia: do 30 listopada 2025
Rozmowy rekrutacyjne: 8, 15 i 17 grudnia 2025
Wyniki: 30 grudnia 2025
Formularz zgłoszeniowy: https://forms.gle/Ax4wvaJKAHwqRuCa7
Opłaty
Koszt całego kursu to 3000 zł.
Istnieje możliwość płatności w trzech ratach po 1000 zł każda:
I rata – do 11 stycznia 2026
II rata – na początku II semestru
III rata – na początku III semestru
Pytania dotyczące kursu prosimy kierować na edukacja@teatrpolski.waw.pl
Osoby zainteresowane zapraszamy do wypełnienia formularza zgłoszeniowego.
Historia
Pierwsza, pilotażowa edycja Kursu Instruktorów Teatralnych odbyła się w 2012 roku w ramach projektu Fundacji Artystycznej MŁYN, dofinansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa. Projekt nosił tytuł „Świat wokół mnie”, jego pomysłodawczynią była Natalia Fijewska-Zdanowska, a partnerem – Teatr Ochoty. Celem było przygotowanie animatorów do pracy z dziećmi i tworzenia autorskich spektakli. Choć do projektu poszukiwano ośmiu osób, zgłosiło się kilkadziesiąt – to pokazało, jak ogromne jest zapotrzebowanie na tego typu inicjatywy. Pilotaż zakończył się sukcesem, a większość uczestników związała się z teatrem na stałe, rozwijając działalność instruktorską.
Rok później, we współpracy z Martą Wójcicką z Teatru Ochoty, powstała koncepcja rocznego kursu, który wystartował w 2013 roku. Od tego czasu odbyło się już osiem edycji, realizowanych przez Teatr Ochoty im. Haliny i Jana Machulskich.
Dziś kurs ma niemal 100 absolwentów, którzy prowadzą zajęcia teatralne w całej Polsce i za granicą. Spotkamy ich w warszawskich teatrach instytucjonalnych, ośrodkach kultury, szkołach, liceach, domach kultury, organizacjach pozarządowych oraz licznych instytucjach poza stolicą. Część absolwentów prowadzi po kilka grup, zakłada własne sceny, rozwija autorskie projekty i współpracuje ze sobą, tworząc sieć ludzi zajmujących się teatrem niezawodowym.W gronie absolwentów znajdują się nauczyciele, pedagodzy, instruktorzy zajęć pozalekcyjnych, a także zawodowi artyści – aktorzy i reżyserzy.
Organizatorzy i partnerzy
IX edycję Kursu Instruktorów Teatralnych organizuje Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie. Projekt ma charakter inicjatywy międzyinstytucjonalnej, ponieważ wierzymy, że teatr niezawodowy to szeroka dziedzina – obejmująca różnorodne metody, formy i style pracy. Do współpracy zaprosiliśmy partnerów reprezentujących różne obszary praktyki teatralnej i edukacyjnej. Wspierają oni kurs zarówno organizacyjnie, jak i merytorycznie. Ich przedstawiciele pojawią się podczas Finału Kursu, by z własnej perspektywy udzielić uczestnikom cennej informacji zwrotnej na temat spektakli dyplomowych.
Partnerzy IX edycji:
Dom Kultury Dorożkarnia;
Fundacja Drama Way;
Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej INTRA;
Fundacja Artystyczna MŁYN;
Niezależna Nauczycielska Sieć Współpracy „Teatr w szkole”.
Terminarz zjazdów:
11.01.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
15.02.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
22.02.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
27.02.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
08.0.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
27.03.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
18.04.2026 (sob.) – Ośrodek INTRA, godz. 10:00–15:00
19.04.2026 (niedz.) – Ośrodek INTRA, godz. 10:00–15:00
10.05.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
22.05.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
14.06.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
19.06.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
Szczegółowy program oraz kadra - plik PDF do pobrania
Instruktorzy: Natalia Fijewska-Zdanowska, Agata Kołodziejczyk, Paulina Jóźwicka-Krawczyk, Radek Kaliski, Anna Michalak-Pawłowska, Zofia Kacprzak, Aldona Żejmo-Kudelska
Dokumenty ukończenia kursu
Kursanci otrzymują dyplomy ukończenia Kursu z wyszczególnieniem tematów, oraz ilości godzin i nazwisk osób prowadzących zajęcia, a także rekomendacje do pracy w zawodzie instruktora, napisane indywidualnie dla każdego uczestnika.
Aby zgłosić się na kurs należy uzupełnić formularz zgłoszeniowy: https://forms.gle/yQXojz2HtePMcLLR9
Koordynacja kursu: Katarzyna Szumlas, katarzyna.szumlas@teatrpolski.waw.pl oraz Aneta Penkala, aneta.penkala@teatrpolski.waw.pl.
Kompendium wiedzy i praktyki dla tych, którzy chcą prowadzić niezawodowe grupy teatralne – od pierwszego spotkania przez przygotowanie spektaklu po premierę na scenie.
Kurs trwa trzy semestry i łączy solidną bazę merytoryczną z intensywną praktyką. Autorką programu i główną prowadzącą jest Natalia Fijewska-Zdanowska – reżyserka, dramatopisarka i instruktorka z ponad 20-letnim doświadczeniem w pracy z grupami amatorskimi. Dzieli się sprawdzonymi narzędziami artystycznymi i pedagogicznymi. Program uzupełniają fakultatywne zajęcia z konkretnych technik artystycznych, oraz metod pracy z grupą, prowadzone przez ekspertów, a także o wizyty studyjne w grupach prowadzonych przez absolwentów Kursu.
Osoby zainteresowane zapraszamy do wypełnienia formularza zgłoszeniowego.
Dlaczego warto?
Naszym celem jest praktyczne przygotowanie instruktorów do twórczej pracy z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi, seniorami i grupami międzypokoleniowymi. W centrum uwagi stawiamy uczestnika – jako twórcę, a nie odtwórcę. Teatr traktujemy jako przestrzeń:
rozwijania kreatywności, empatii i wrażliwości,
budowania pewności siebie i kompetencji społecznych,
pogłębiania refleksji i tworzenia wspólnoty,
wypowiedzi na temat świata poprzez teatr.
Zajęcia teatralne w tym ujęciu to nie tylko przygotowanie spektaklu, ale przede wszystkim rozwój osobisty i społeczny.
Struktura kursu
I semestr – baza ćwiczeń i technik: integracja, ruch, gest, mimika, słowo, zadania aktorskie oraz praktyczne rozwiązania przy pracy nad scenariuszem, scenografią, kostiumami, muzyką i organizacją spektaklu.
II semestr – praktyka instruktorska: uczestnicy prowadzą własne warsztaty dla grupy i przygotowują projekty stażowe.
III semestr – staże instruktorskie: 10 spotkań w wybranych grupach zakończonych realizacją spektakli dyplomowych pod opieką prowadzącej.
W trakcie całego kursu odbywają się także fakultety prowadzone przez ekspertów z różnych dziedzin teatru i edukacji.
Finał
Spektakle dyplomowe zostaną zaprezentowane na scenie Teatru Polskiego w Warszawie. Finałowi towarzyszyć będzie dyskusja z udziałem uczestników, przedstawicieli teatru i partnerów projektu – okazja do wymiany doświadczeń i podsumowania całej pracy.
Dla kogo?
Kurs jest adresowany do:
nauczycieli i pedagogów,
animatorów i edukatorów w instytucjach kultury i edukacji,
absolwentów kierunków humanistycznych,
osób współtworzących działy edukacji w teatrach,
prowadzących warsztaty i koła teatralne,
artystów chcących zdobyć umiejętności pracy z grupą amatorską.
Terminy
Semestr I: styczeń – czerwiec 2026
Semestr II: wrzesień 2026 – styczeń 2027
Semestr III: luty – czerwiec 2027
Spotykamy się średnio dwa razy w miesiącu – w niedziele (10:00–15:00) oraz w piątki (17:00–22:00) w przestrzeniach Teatru Polskiego w Warszawie, DK Dorożkarnia oraz okazjonalnie w siedzibach partnerów programu. Pojedyncze zajęcia mogą odbywać się w inne dni tygodnia. Szczegółowy harmonogram jest zawsze ogłaszany z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem.
Zgłoszenia
Zgłoszenia: do 30 listopada 2025
Rozmowy rekrutacyjne: 8, 15 i 17 grudnia 2025
Wyniki: 30 grudnia 2025
Formularz zgłoszeniowy: https://forms.gle/Ax4wvaJKAHwqRuCa7
Opłaty
Koszt całego kursu to 3000 zł.
Istnieje możliwość płatności w trzech ratach po 1000 zł każda:
I rata – do 11 stycznia 2026
II rata – na początku II semestru
III rata – na początku III semestru
Pytania dotyczące kursu prosimy kierować na edukacja@teatrpolski.waw.pl
Osoby zainteresowane zapraszamy do wypełnienia formularza zgłoszeniowego.
Historia
Pierwsza, pilotażowa edycja Kursu Instruktorów Teatralnych odbyła się w 2012 roku w ramach projektu Fundacji Artystycznej MŁYN, dofinansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa. Projekt nosił tytuł „Świat wokół mnie”, jego pomysłodawczynią była Natalia Fijewska-Zdanowska, a partnerem – Teatr Ochoty. Celem było przygotowanie animatorów do pracy z dziećmi i tworzenia autorskich spektakli. Choć do projektu poszukiwano ośmiu osób, zgłosiło się kilkadziesiąt – to pokazało, jak ogromne jest zapotrzebowanie na tego typu inicjatywy. Pilotaż zakończył się sukcesem, a większość uczestników związała się z teatrem na stałe, rozwijając działalność instruktorską.
Rok później, we współpracy z Martą Wójcicką z Teatru Ochoty, powstała koncepcja rocznego kursu, który wystartował w 2013 roku. Od tego czasu odbyło się już osiem edycji, realizowanych przez Teatr Ochoty im. Haliny i Jana Machulskich.
Dziś kurs ma niemal 100 absolwentów, którzy prowadzą zajęcia teatralne w całej Polsce i za granicą. Spotkamy ich w warszawskich teatrach instytucjonalnych, ośrodkach kultury, szkołach, liceach, domach kultury, organizacjach pozarządowych oraz licznych instytucjach poza stolicą. Część absolwentów prowadzi po kilka grup, zakłada własne sceny, rozwija autorskie projekty i współpracuje ze sobą, tworząc sieć ludzi zajmujących się teatrem niezawodowym.W gronie absolwentów znajdują się nauczyciele, pedagodzy, instruktorzy zajęć pozalekcyjnych, a także zawodowi artyści – aktorzy i reżyserzy.
Organizatorzy i partnerzy
IX edycję Kursu Instruktorów Teatralnych organizuje Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana w Warszawie. Projekt ma charakter inicjatywy międzyinstytucjonalnej, ponieważ wierzymy, że teatr niezawodowy to szeroka dziedzina – obejmująca różnorodne metody, formy i style pracy. Do współpracy zaprosiliśmy partnerów reprezentujących różne obszary praktyki teatralnej i edukacyjnej. Wspierają oni kurs zarówno organizacyjnie, jak i merytorycznie. Ich przedstawiciele pojawią się podczas Finału Kursu, by z własnej perspektywy udzielić uczestnikom cennej informacji zwrotnej na temat spektakli dyplomowych.
Partnerzy IX edycji:
Dom Kultury Dorożkarnia;
Fundacja Drama Way;
Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej INTRA;
Fundacja Artystyczna MŁYN;
Niezależna Nauczycielska Sieć Współpracy „Teatr w szkole”.
Terminarz zjazdów:
11.01.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
15.02.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
22.02.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
27.02.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
08.0.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
27.03.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
18.04.2026 (sob.) – Ośrodek INTRA, godz. 10:00–15:00
19.04.2026 (niedz.) – Ośrodek INTRA, godz. 10:00–15:00
10.05.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
22.05.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
14.06.2026 (niedz.) – Teatr Polski, Karasia 2, godz. 10:00–15:00
19.06.2026 (pt.) – DK Dorożkarnia, Siekierkowska 28, godz. 17:00–22:00
Szczegółowy program oraz kadra - plik PDF do pobrania
Instruktorzy: Natalia Fijewska-Zdanowska, Agata Kołodziejczyk, Paulina Jóźwicka-Krawczyk, Radek Kaliski, Anna Michalak-Pawłowska, Zofia Kacprzak, Aldona Żejmo-Kudelska
Dokumenty ukończenia kursu
Kursanci otrzymują dyplomy ukończenia Kursu z wyszczególnieniem tematów, oraz ilości godzin i nazwisk osób prowadzących zajęcia, a także rekomendacje do pracy w zawodzie instruktora, napisane indywidualnie dla każdego uczestnika.
Aby zgłosić się na kurs należy uzupełnić formularz zgłoszeniowy: https://forms.gle/yQXojz2HtePMcLLR9
Koordynacja kursu: Katarzyna Szumlas, katarzyna.szumlas@teatrpolski.waw.pl oraz Aneta Penkala, aneta.penkala@teatrpolski.waw.pl.
Panna Julie
„Panna Julia” – w przekładzie Mariusza Kalinowskiego „Panna Julie” – to jeden z najsłynniejszych dramatów Augusta Strindberga. Napisany pod koniec XIX wieku, był manifestem naturalizmu i w jego duchu pokazywał człowieka jako skomplikowaną istotę, na którą wpływ ma umysłowość, duchowość, ale w równym stopniu też cielesność. Strindberga interesował człowiek z krwi i kości, ulegający słabościom i popędom, uwikłany w skomplikowane relacje z bliskimi.
Akcja dramatu „Panna Julie” dzieje się w ciągu kilku godzin, od zmierzchu do świtu, w noc świętojańską. Letnie przesilenie to czas, kiedy natura budzi się z zimowego snu, jest u szczytu swych sił i bierze we władanie człowieka. Atmosfera gorącej czerwcowej nocy popycha bohaterów do przekraczania granic, które wyznaczają im surowe normy społeczne. Do głosu dochodzą pragnienia, uśpione potrzeby biorą górę nad rozumem.
Panna Julie – młoda hrabianka uwikłana we własne lęki i niepokoje, prowadzi niebezpieczną erotyczną grę, w którą wciąga służącego Jeana. Romans ma być dla niej próbą ukojenia nienazwanej tęsknoty, którą coraz boleśniej odczuwa.
Akcja dramatu „Panna Julie” dzieje się w ciągu kilku godzin, od zmierzchu do świtu, w noc świętojańską. Letnie przesilenie to czas, kiedy natura budzi się z zimowego snu, jest u szczytu swych sił i bierze we władanie człowieka. Atmosfera gorącej czerwcowej nocy popycha bohaterów do przekraczania granic, które wyznaczają im surowe normy społeczne. Do głosu dochodzą pragnienia, uśpione potrzeby biorą górę nad rozumem.
Panna Julie – młoda hrabianka uwikłana we własne lęki i niepokoje, prowadzi niebezpieczną erotyczną grę, w którą wciąga służącego Jeana. Romans ma być dla niej próbą ukojenia nienazwanej tęsknoty, którą coraz boleśniej odczuwa.
Płomienie
Pisarstwo Stanisława Brzozowskiego było dla mojego pokolenia lekturą formacyjną. We wczesnych spektaklach, mówiliśmy fragmentami z „Płomieni”, utożsamialiśmy się z myślą Brzozowskiego, z jego postawą buntu. Ten genialny myśliciel czytający w sześciu językach, zostawił nam ciągle bardzo nowoczesne refleksje na temat naszej polskości. Uczył nas, jak się wyzwolić: z polskości „zdziecinniałej”, z polskości płytkiego katolicyzmu, wreszcie z polskości nacjonalistycznej. Brzozowski pisał swoje „Płomiennie” w 1906 roku, a aktualność problemów zawartych w powieści jest porażająca. Tu znowu pojawia się twarz „geniuszu” polskiego w marnotrawieniu wcześniejszych zdobyczy intelektualnych. Michał Kaniowski, bohater „Płomieni”, dokonuje aktu całopalenia w imię walki o wolność. Ten gest będzie tragicznie powtarzany.
19 października 2017 roku Piotr Szczęsny dokonał aktu samospalenia na Placu Defilad przed Pałacem Kultury. Spełniają się prorocze słowa Brzozowskiego: że człowieka można zabić, nie można zabić myśli. Wierząc głęboko w te słowa chcemy opowiedzieć losy Michała Kaniowskiego i jego przyjaciół rewolucjonistów. Narratorkami naszej opowieści będą kobiety: Katia i Ola, które drukowały ulotki, rzucały bomby.
Nasz spektakl chcemy dedykować ludziom walczącym o wolność na całym świecie.
Janusz Opryński
19 października 2017 roku Piotr Szczęsny dokonał aktu samospalenia na Placu Defilad przed Pałacem Kultury. Spełniają się prorocze słowa Brzozowskiego: że człowieka można zabić, nie można zabić myśli. Wierząc głęboko w te słowa chcemy opowiedzieć losy Michała Kaniowskiego i jego przyjaciół rewolucjonistów. Narratorkami naszej opowieści będą kobiety: Katia i Ola, które drukowały ulotki, rzucały bomby.
Nasz spektakl chcemy dedykować ludziom walczącym o wolność na całym świecie.
Janusz Opryński
Przygody Koziołka Matołka - TEATR POLSKI DZIECIOM
Niestrudzony. Nieustępliwy. Uparty. Koziołek Matołek. Zapraszamy na pełną niezwykłych perypetii, niebezpieczeństw oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, historię dzielnego warszawskiego podróżnika, który gotów jest przemierzyć morza i oceany, gorące piaski afrykańskiej pustyni, zakamarki azjatyckich miast i amerykańskie bezdroża, by dotrzeć do mitycznego Pacanowa.
Odnalezieni w zakamarkach Teatru Polskiego zapomniani wędrowni kuglarze, zabiorą Was na wyprawę przez wszystkie kontynenty, by pomimo czyhających na każdym kroku zagrożeń, odnaleźć odpowiedź na pytanie o sens życiowej, a także artystycznej, wędrówki.
Poetycka opowieść Kornela Makuszyńskiego o naiwnym szczęściarzu, zilustrowana przez Mariana Walentynowicza, uchodzi od lat nie tylko za klasykę polskiej literatury dla dzieci, lecz także jest uważana za zjawisko prekursorskie w dziejach polskiego komiksu.
Odnalezieni w zakamarkach Teatru Polskiego zapomniani wędrowni kuglarze, zabiorą Was na wyprawę przez wszystkie kontynenty, by pomimo czyhających na każdym kroku zagrożeń, odnaleźć odpowiedź na pytanie o sens życiowej, a także artystycznej, wędrówki.
Poetycka opowieść Kornela Makuszyńskiego o naiwnym szczęściarzu, zilustrowana przez Mariana Walentynowicza, uchodzi od lat nie tylko za klasykę polskiej literatury dla dzieci, lecz także jest uważana za zjawisko prekursorskie w dziejach polskiego komiksu.
Separatka
Bohaterkami sztuki Joanny Szczepkowskiej są dwie kobiety, które prawdopodobnie nigdy by się nie spotkały, gdyby nie przypadek.
Marta i Alina trafiają do szpitalnej sali przeznaczonej dla jednej osoby. Żadna z nich nie chce ustąpić i wyjść, bo każda uważa, że to właśnie jej należy się miejsce w „jedynce”. Skazane na swoje towarzystwo – próbują przetrwać do momentu, aż ktoś przyjdzie i zdecyduje za nie. Różnice w charakterach i poglądach nie ułatwiają im czekania, prowadząc do szeregu zabawnych nieporozumień.
„Separatka” to komedia, z gatunku tych, co pod pozorem lekkiej formy przemycają przenikliwą prawdę o naszej rzeczywistości.
Spektakl powstał we współpracy z Fundacją Joanny Szczepkowskiej na Rzecz Inicjatyw Artystycznych i Społecznych.
Marta i Alina trafiają do szpitalnej sali przeznaczonej dla jednej osoby. Żadna z nich nie chce ustąpić i wyjść, bo każda uważa, że to właśnie jej należy się miejsce w „jedynce”. Skazane na swoje towarzystwo – próbują przetrwać do momentu, aż ktoś przyjdzie i zdecyduje za nie. Różnice w charakterach i poglądach nie ułatwiają im czekania, prowadząc do szeregu zabawnych nieporozumień.
„Separatka” to komedia, z gatunku tych, co pod pozorem lekkiej formy przemycają przenikliwą prawdę o naszej rzeczywistości.
Spektakl powstał we współpracy z Fundacją Joanny Szczepkowskiej na Rzecz Inicjatyw Artystycznych i Społecznych.
Tango
O czym jest „Tango”? O społeczeństwie. O teatrze i artystach. O wolności. O wartościach. O władzy.
„Tango” to także opowieść o ludziach, którzy stoją za kształtem świata – porządkiem, chaosem, terrorem. U Mrożka to jedna, wybuchowa rodzina. Świat w mikroskali, uczucia w skali makro. Ktoś kogoś udaje, coś ukrywa, ktoś oszukuje, ktoś inny daje się oszukać, każdy o czymś marzy, czegoś się wstydzi, ktoś cierpi. Tekst napisany blisko sześćdziesiąt lat temu stawia pytanie, na które nieustannie szukamy odpowiedzi. Kim jesteśmy, gdy zdejmiemy maski?
W „Tangu” dwa zwierciadła – sztuki i rzeczywistości – odbijają światy, które wzajemnie się sobie przyglądają. Jesteśmy świadkami dramatu, a może farsy? Ludzkiej, rodzinnej, społecznej, politycznej? „Tango” to utwór, który może śmieszyć, do czasu… Rewolucja konserwatysty Artura kontra liberalne poglądy Stomila. Metafora aż nazbyt czytelna. A wyobraźnia podpowiada, że finał tej historii jest początkiem innej opowieści, której bohaterami możemy być my sami.
„Tango” to także opowieść o ludziach, którzy stoją za kształtem świata – porządkiem, chaosem, terrorem. U Mrożka to jedna, wybuchowa rodzina. Świat w mikroskali, uczucia w skali makro. Ktoś kogoś udaje, coś ukrywa, ktoś oszukuje, ktoś inny daje się oszukać, każdy o czymś marzy, czegoś się wstydzi, ktoś cierpi. Tekst napisany blisko sześćdziesiąt lat temu stawia pytanie, na które nieustannie szukamy odpowiedzi. Kim jesteśmy, gdy zdejmiemy maski?
W „Tangu” dwa zwierciadła – sztuki i rzeczywistości – odbijają światy, które wzajemnie się sobie przyglądają. Jesteśmy świadkami dramatu, a może farsy? Ludzkiej, rodzinnej, społecznej, politycznej? „Tango” to utwór, który może śmieszyć, do czasu… Rewolucja konserwatysty Artura kontra liberalne poglądy Stomila. Metafora aż nazbyt czytelna. A wyobraźnia podpowiada, że finał tej historii jest początkiem innej opowieści, której bohaterami możemy być my sami.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.