Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Aktorzy w dobrej wierze. Próba
Na spektakl składają się dwie jednoaktówki Pierre’a de Marivaux – „Aktorzy w dobrej wierze” i „Próba”, w przekładzie Jerzego Radziwiłowicza.
Jednoaktówka „Aktorzy w dobrej wierze” opowiada o przygotowaniach do spektaklu, który ma uświetnić uroczystość zaślubin pewnej młodej pary. Domownicy, w dobrej wierze, przystępują do prób, nie podejrzewając, że niebawem fikcja przemiesza się z prawdą, a zabawa w teatr zamieni się w seans psychodramy…
„Próba” jest opowieścią o innej parze zakochanych – on jest dobrze urodzony, ona nie ma grosza przy duszy. Przyszły pan młody wpada więc na pomysł, by wystawić na próbę szczerość uczuć swej ukochanej, wplątując ją w zainscenizowaną miłosną intrygę.
W teatrze Marivaux wszystko wydaje się zabawą, która ma doprowadzić bohaterów do rozpoznania swych uczuć i tak też się staje. Problem w tym, że często gra wymyka się spod kontroli i obnaża to, co wielu chciałoby ukryć.
Jednoaktówka „Aktorzy w dobrej wierze” opowiada o przygotowaniach do spektaklu, który ma uświetnić uroczystość zaślubin pewnej młodej pary. Domownicy, w dobrej wierze, przystępują do prób, nie podejrzewając, że niebawem fikcja przemiesza się z prawdą, a zabawa w teatr zamieni się w seans psychodramy…
„Próba” jest opowieścią o innej parze zakochanych – on jest dobrze urodzony, ona nie ma grosza przy duszy. Przyszły pan młody wpada więc na pomysł, by wystawić na próbę szczerość uczuć swej ukochanej, wplątując ją w zainscenizowaną miłosną intrygę.
W teatrze Marivaux wszystko wydaje się zabawą, która ma doprowadzić bohaterów do rozpoznania swych uczuć i tak też się staje. Problem w tym, że często gra wymyka się spod kontroli i obnaża to, co wielu chciałoby ukryć.
Charków! Charków!
Spektakl muzyczny „Charków! Charków!” to prapremierowa realizacja sztuki Serhija Żadana, w przekładzie Adama Pomorskiego. Tekst powstał na zamówienie Teatru Polskiego w Warszawie.
Spektakl w musicalowej formie, opowiada historię inspirowaną losami awangardowego teatru Berezil i jego twórcy – reżysera-reformatora Łesia Kurbasa, który działał w Charkowie w latach 1925-1933. Opowiada dzieje konfliktów pomiędzy miastem i teatrem, dyrektorem teatru i reżyserem, reżyserem i widzami, reżyserem i aktorami… Losy Kurbasa stają się metaforą losów każdego twórcy – a może każdego z nas – „Everymana” walczącego o ideały.
Spektakl w musicalowej formie, opowiada historię inspirowaną losami awangardowego teatru Berezil i jego twórcy – reżysera-reformatora Łesia Kurbasa, który działał w Charkowie w latach 1925-1933. Opowiada dzieje konfliktów pomiędzy miastem i teatrem, dyrektorem teatru i reżyserem, reżyserem i widzami, reżyserem i aktorami… Losy Kurbasa stają się metaforą losów każdego twórcy – a może każdego z nas – „Everymana” walczącego o ideały.
Prime Time
„Prime time” to monodram inspirowany życiem korespondenta wojennego Waldemara Milewicza, który zginął w 2004 roku w Iraku. Nie jest to jednak spektakl biograficzny. To opowieść o rozprawie ze złem, człowieka, który bez wątpienia wiedział i widział dostatecznie dużo, by umieć każde zło rozpoznać i nazwać. I próbował to robić, aż do ostatniego dnia.
Prime time to najlepszy czas antenowy, czas największej oglądalności, którym od lat rządzi zasada: im gorzej tym lepiej. Dobra wiadomość to zła wiadomość. I choć cenimy dziennikarzy, którzy próbują zło nie tylko pokazywać, ale także objaśniać i tłumaczyć jego przyczyny, to zbyt szybko powszednieją nam obrazy wojny, przemocy, okrucieństwa. Tak naprawdę nie zadajemy sobie trudu, by analizować zdarzenia. Beznamiętnie oglądamy ich skutki. I niczego nas to nie uczy.
Milewicz chciał nas nauczyć, że na wojnie nie ma wygranych i przegranych, są tylko ofiary.
Prime time to najlepszy czas antenowy, czas największej oglądalności, którym od lat rządzi zasada: im gorzej tym lepiej. Dobra wiadomość to zła wiadomość. I choć cenimy dziennikarzy, którzy próbują zło nie tylko pokazywać, ale także objaśniać i tłumaczyć jego przyczyny, to zbyt szybko powszednieją nam obrazy wojny, przemocy, okrucieństwa. Tak naprawdę nie zadajemy sobie trudu, by analizować zdarzenia. Beznamiętnie oglądamy ich skutki. I niczego nas to nie uczy.
Milewicz chciał nas nauczyć, że na wojnie nie ma wygranych i przegranych, są tylko ofiary.
Czekoladki dla Prezesa
Któż z nas nie zna Prezesa? O Prezesie się mówi, Prezesa się cytuje, podgląda i podsłuchuje, Prezesowi się donosi, Prezesa się czci – jawnie i skrycie, Prezesowi się schlebia i zabiega o jego życzliwe spojrzenie. Prezes odciska na wszystkim i wszystkich swe piętno. I nikt nie jest w stanie się mu sprzeciwić. Bo Prezes to Prezes i ma zawsze rację…
Sławomir Mrożek w cyklu opowiadań „Czekoladki dla prezesa” opisał perypetie członków Spółdzielni „Jasna Przyszłość”, oczywiście z Prezesem na czele. Z niezwykle barwnych, skrzących się charakterystycznym, abstrakcyjnym Mrożkowskim humorem opowiadań powstała uniwersalna opowieść, która jest ciągle aktualną metaforą słabości kondycji świata, a może po prostu – nazwijmy to po imieniu – słabości człowieka. Oglądając perypetie piątki bohaterów uwikłanych w codzienność i niedostrzegających beznadziejności swego położenia, nie zapominajmy zatem, z kogo się śmiejemy…
Sławomir Mrożek w cyklu opowiadań „Czekoladki dla prezesa” opisał perypetie członków Spółdzielni „Jasna Przyszłość”, oczywiście z Prezesem na czele. Z niezwykle barwnych, skrzących się charakterystycznym, abstrakcyjnym Mrożkowskim humorem opowiadań powstała uniwersalna opowieść, która jest ciągle aktualną metaforą słabości kondycji świata, a może po prostu – nazwijmy to po imieniu – słabości człowieka. Oglądając perypetie piątki bohaterów uwikłanych w codzienność i niedostrzegających beznadziejności swego położenia, nie zapominajmy zatem, z kogo się śmiejemy…
Cztery pory miłości
"Cztery pory miłości" w reżyserii Wojciecha Czerwińskiego to wyjątkowy, autorski spektakl muzyczny inspirowany polską muzyką ludową. To opowieść o losie dwójki bohaterów: kobiety i mężczyzny, i ich wielkiej miłości – niemożliwej do spełnienia.
Spektakl składa się z czterech części, które niczym cztery pory roku symbolizują cztery pory życia i tytułowe – cztery pory miłości. Współcześnie zaaranżowane melodie i pieśni ludowe, w których pobrzmiewają echa „Czterech pór roku” Vivaldiego, w zaskakujący sposób oddają emocje, nadzieje i rozczarowania dwojga bohaterów. Tematyka i nastrój wykonywanych na żywo utworów sprawiają, że spektakl zyskuje narrację, pozwalając śledzić losy ludzi, których życie zamknięte jest w metaforycznym obrazie przemian zachodzących każdego roku w naturze.
Ważne informacje:
W spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe oraz dym sceniczny. Osoby wrażliwe na te teatralne środki prosimy o szczególną ostrożność.
Spektakl składa się z czterech części, które niczym cztery pory roku symbolizują cztery pory życia i tytułowe – cztery pory miłości. Współcześnie zaaranżowane melodie i pieśni ludowe, w których pobrzmiewają echa „Czterech pór roku” Vivaldiego, w zaskakujący sposób oddają emocje, nadzieje i rozczarowania dwojga bohaterów. Tematyka i nastrój wykonywanych na żywo utworów sprawiają, że spektakl zyskuje narrację, pozwalając śledzić losy ludzi, których życie zamknięte jest w metaforycznym obrazie przemian zachodzących każdego roku w naturze.
Ważne informacje:
W spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe oraz dym sceniczny. Osoby wrażliwe na te teatralne środki prosimy o szczególną ostrożność.
Dom otwarty
Państwo Żelscy, mieszczańska, urzędnicza rodzina, wiodąca nudny, ale spokojny żywot stosowny do swego charakteru i zasobności kieszeni, nagle postanawiają prowadzić dom otwarty. Pierwszym krokiem do nowego życia ma być „wieczór z tańcami”.
Szczęśliwym trafem pan domu pracuje z Alfonsem Fikalskim, znanym aranżerem kuligów, pikników, teatrów amatorskich i bali, jednym słowem modnych rozrywek. Żelski nie raz uratował Fikalskiego przed gniewem pryncypała, w ramach wdzięczności Fikalski, mimo napiętego harmonogramu, zobowiązuje się uratować towarzyski wizerunek Żelskich – zostaje wodzirejem na ich pierwszym balu. Pierwszym i prawdopodobnie ostatnim!
Ważne informacje:
W spektaklu pojawia się dym papierosowy.
Szczęśliwym trafem pan domu pracuje z Alfonsem Fikalskim, znanym aranżerem kuligów, pikników, teatrów amatorskich i bali, jednym słowem modnych rozrywek. Żelski nie raz uratował Fikalskiego przed gniewem pryncypała, w ramach wdzięczności Fikalski, mimo napiętego harmonogramu, zobowiązuje się uratować towarzyski wizerunek Żelskich – zostaje wodzirejem na ich pierwszym balu. Pierwszym i prawdopodobnie ostatnim!
Ważne informacje:
W spektaklu pojawia się dym papierosowy.
GOŚCIE W POLSKIM: W drodze
Autorski spektakl Wojciecha Czerwińskiego o miłości dwojga ludzi, który powstał z potrzeby mówienia o tym, co niewypowiedziane, ale odczuwalne. To co się dzieje pomiędzy nami, nie ma kształtu ani imienia. To przestrzeń zawieszona między spojrzeniem a milczeniem, między dotykiem a jego brakiem. To kosmos zbudowany z gestów i zawahań. Inspirowany wielką literaturą Shakespeare’a, Dostojewskiego oraz „Dybukiem”.
To spektakl z muzyką na żywo, teatrem cieni oraz wizualizacjami, który jest ucztą dla zmysłów.
Scenariusz i reżyseria: Wojciech Czerwiński
Kompozycja: Weronika Mońka-Chwała, Michał Chwała, Maciej Chwała
Teksty: Patrycja Mikłasz-Pisula
Kostiumy: Jana Krynicka
Produkcja: Fundacja Kurka Kulturka
Obsada: Marta Wiejak, Wojciech Czerwiński
To spektakl z muzyką na żywo, teatrem cieni oraz wizualizacjami, który jest ucztą dla zmysłów.
Scenariusz i reżyseria: Wojciech Czerwiński
Kompozycja: Weronika Mońka-Chwała, Michał Chwała, Maciej Chwała
Teksty: Patrycja Mikłasz-Pisula
Kostiumy: Jana Krynicka
Produkcja: Fundacja Kurka Kulturka
Obsada: Marta Wiejak, Wojciech Czerwiński
Goście w Polskim:Nic nie wiemy na pewno
Teatr Ósmego Dnia z Poznania „Nic nie wiemy na pewno”
Scenariusz i reżyseria: Kolektyw senioralny w składzie: Ewa Wójciak, Adam Borowski, Jacek Chmaj, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki
Muzyka: Arnold Dąbrowski, Lidia Zielińska (fragmenty muzyki ze spektaklu „Ziemia niczyja”)
Video: Tomasz Jarosz
Realizacja dźwięku: Jakub Staśkowiak
Realizacja świateł: Piotr Najrzał
Obsada: Ewa Wójciak, Adam Borowski, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki.
„Wszystkim mniejszym domowym bogom zbierze się na płacz, lecz ty wypowiedz pożegnanie, postoju poniechaj, wypłyń w morze, niezłomny wędrowiec” – słowa Wystana Hugh Audena zapowiadają spektakl legendarnego Teatru Ósmego Dnia.
„Nic nie wiemy na pewno” jest czymś więcej niż teatralną historią. To wyprawa przez czas i pamięć, przez świat dawnych przedstawień i postaci, które odcisnęły ślad w artystycznej biografii teatru i w pamięci jego widzów. Spektakl jest też manifestem wolności rozumianej jako nieustanne poszukiwanie. Teatr Ósmego Dnia przypomina, że wolność to nadal prawo do sprzeciwu wobec narzuconych schematów, mód, pośpiechu i zadowolenia z bylejakości. To również prawo do śmiechu – także z samych siebie.
Artyści Teatru Ósmego Dnia prowadzą nas do początków swej teatralnej
podróży, do źródeł wspólnoty, do źródeł teatru rozumianego jako przestrzeń spotkania.
Więcej informacji o Teatrze Ósmego Dnia na stronie: teatrosmegodnia.pl
Scenariusz i reżyseria: Kolektyw senioralny w składzie: Ewa Wójciak, Adam Borowski, Jacek Chmaj, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki
Muzyka: Arnold Dąbrowski, Lidia Zielińska (fragmenty muzyki ze spektaklu „Ziemia niczyja”)
Video: Tomasz Jarosz
Realizacja dźwięku: Jakub Staśkowiak
Realizacja świateł: Piotr Najrzał
Obsada: Ewa Wójciak, Adam Borowski, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki.
„Wszystkim mniejszym domowym bogom zbierze się na płacz, lecz ty wypowiedz pożegnanie, postoju poniechaj, wypłyń w morze, niezłomny wędrowiec” – słowa Wystana Hugh Audena zapowiadają spektakl legendarnego Teatru Ósmego Dnia.
„Nic nie wiemy na pewno” jest czymś więcej niż teatralną historią. To wyprawa przez czas i pamięć, przez świat dawnych przedstawień i postaci, które odcisnęły ślad w artystycznej biografii teatru i w pamięci jego widzów. Spektakl jest też manifestem wolności rozumianej jako nieustanne poszukiwanie. Teatr Ósmego Dnia przypomina, że wolność to nadal prawo do sprzeciwu wobec narzuconych schematów, mód, pośpiechu i zadowolenia z bylejakości. To również prawo do śmiechu – także z samych siebie.
Artyści Teatru Ósmego Dnia prowadzą nas do początków swej teatralnej
podróży, do źródeł wspólnoty, do źródeł teatru rozumianego jako przestrzeń spotkania.
Więcej informacji o Teatrze Ósmego Dnia na stronie: teatrosmegodnia.pl
Historia Henryka IV
W „Historii Henryka IV” w sposób mistrzowski spotyka się wszystko to, za co cenimy i lubimy Shakespeare’a. Mamy tu dramat historyczny, dramat rodzinny, kulisy wielkiej polityki, studium moralności i dojrzewania do władzy, dzieje spektakularnej przemiany utracjusza w przyszłego króla, mamy też łotrzykowską przygodę, a przede wszystkim – wyborną komedię z rysem farsy. Czyż świat nie jest teatrem, a Szekspirowski teatr całym światem?
„Historia Henryka IV” to opowieść o losach czterech Henryków. Tytułowy Henryk IV – król, który objął tron strąciwszy z niego Ryszarda II, dziś sam staje w obliczu rebelii. Henryk Percy, niegdysiejszy stronnik króla, podburza możnych do buntu. Jego syn – Henryk Percy zwany Hotspur przygotowuje się do poprowadzenia armii przeciwko królowi. Tymczasem syn króla – Henryk książę Walii beztrosko spędza czas włócząc się po pubach z rubasznym dekadentem Sir Johnem Falstaffem i jego kompanią.
„Historia Henryka IV” to opowieść o losach czterech Henryków. Tytułowy Henryk IV – król, który objął tron strąciwszy z niego Ryszarda II, dziś sam staje w obliczu rebelii. Henryk Percy, niegdysiejszy stronnik króla, podburza możnych do buntu. Jego syn – Henryk Percy zwany Hotspur przygotowuje się do poprowadzenia armii przeciwko królowi. Tymczasem syn króla – Henryk książę Walii beztrosko spędza czas włócząc się po pubach z rubasznym dekadentem Sir Johnem Falstaffem i jego kompanią.
Horacjusz
Rzym i Alba stoją na krawędzi eskalacji zbrojnego konfliktu. Wojna może być długa i wyniszczająca. Politycy postanawiają zatem, że zwycięzców wyłoni pojedynek. Przeciw sobie stanąć mają dwie rodziny, złączone dotąd więzami miłości i przyjaźni. Cóż z tego? Rzymianinowi nie wolno opłakiwać wrogów. A jeśli wrogiem jest siostra? Czy patriotyzm i zbrodnia mogą iść w parze, a za miłość można karać, jak za zdradę?
„Horacjusz” to historia o tym, jak wojna niszczy uczucia i gubi ludzi w imię nieprawdziwych wartości, utożsamianych z interesem państwa. To sztuka o polityce, która zazwyczaj przerasta polityków i popycha ich do bezwzględnego manipulowania obywatelami. To także utwór, który zadaje pytanie o istotę patriotyzmu: czy Horacjusz jest bohaterem? A jeśli nie jest? Kto o tym zdecyduje? Kto oceni, ile wart jest honor w starciu z polityką?
„Horacjusz” to historia o tym, jak wojna niszczy uczucia i gubi ludzi w imię nieprawdziwych wartości, utożsamianych z interesem państwa. To sztuka o polityce, która zazwyczaj przerasta polityków i popycha ich do bezwzględnego manipulowania obywatelami. To także utwór, który zadaje pytanie o istotę patriotyzmu: czy Horacjusz jest bohaterem? A jeśli nie jest? Kto o tym zdecyduje? Kto oceni, ile wart jest honor w starciu z polityką?
Karolcia
Wielka przygoda Karolci, jak większość wielkich przygód, zaczęła się całkiem zwyczajnie. Gdyby nie przypadek, mogłaby się nie zdarzyć, albo zdarzyć komuś innemu. Szczęśliwie przytrafia się naszej Karolci! Przypadkowo znaleziony w szczelinie podłogi błękitny koralik daje jej niezwykłe moce, pozwala spełniać marzenia i sprawia, że nic już nie będzie takie samo…
„Karolcia” to spektakl o marzeniach, o empatii, o dorastaniu, ale również o teatrze: o jego magicznej sile zmiany fikcji w prawdziwe doświadczenie, które śmieszy, wzrusza, zaskakuje. Aktorzy przeistaczają się w postacie na oczach widzów i zabierają ich w podróż do świata, w którym wszystko jest możliwe.
„Karolcia” to spektakl pełen magii, dźwięków i dobrej zabawy!
Spektakl-słuchowisko oparty na motywach książki Marii Krüger, angażuje widzki i widzów na wielu poziomach, pozwala im wejść do świata Karolci uruchamiając wszystkie ich zmysły: wzrok, słuch, dotyk, węch a nawet smak. W spektaklu wykorzystane zostaną elementy teatru lalkowego, teatru cieni i teatru radiowego.
Zapraszamy dzieci od 6. roku życia. Przedstawienie polecamy również dzieciom z dysfunkcją wzroku. Jego forma i treść zyskały akceptację specjalistów z Polskiego Związku Niewidomych.
„Karolcia” to spektakl o marzeniach, o empatii, o dorastaniu, ale również o teatrze: o jego magicznej sile zmiany fikcji w prawdziwe doświadczenie, które śmieszy, wzrusza, zaskakuje. Aktorzy przeistaczają się w postacie na oczach widzów i zabierają ich w podróż do świata, w którym wszystko jest możliwe.
„Karolcia” to spektakl pełen magii, dźwięków i dobrej zabawy!
Spektakl-słuchowisko oparty na motywach książki Marii Krüger, angażuje widzki i widzów na wielu poziomach, pozwala im wejść do świata Karolci uruchamiając wszystkie ich zmysły: wzrok, słuch, dotyk, węch a nawet smak. W spektaklu wykorzystane zostaną elementy teatru lalkowego, teatru cieni i teatru radiowego.
Zapraszamy dzieci od 6. roku życia. Przedstawienie polecamy również dzieciom z dysfunkcją wzroku. Jego forma i treść zyskały akceptację specjalistów z Polskiego Związku Niewidomych.
Klub Rozmów Poetyckich
Cykl warsztatowych spotkań z poezją w Teatrze Polskim.
To miejsce dla wszystkich, którzy chcą czytać, analizować i pisać wiersze – bez względu na doświadczenie. Uczestnicy poznają dawną i współczesną poezję, uczą się rozpoznawać i wykorzystywać środki poetyckie, a także konfrontują własne teksty w twórczej, otwartej atmosferze.
Klub Rozmów Poetyckich to podróż przez język i wyobraźnię, spotkania pełne inspiracji i literackich odkryć. Cykl zwieńczy wspólne stworzenie zina oraz tradycyjny finałowy występ uczestniczek i uczestników.
Prowadzenie: Sylwia Głuszak i Joanna Mueller – poetki i instruktorki z wieloletnim doświadczeniem.
Spotkania warsztatowe odbywają się w wybrane poniedziałki w godz. 17.30 - 19.00, w Bufecie u Arnolda.
Terminy spotkań w sezonie 2025/2026:
13, 27 października 2025
3, 24 listopada
8 grudnia
5 stycznia 2026
9, 16 lutego
2, 16, 23 marca
13, 27 kwietnia
4, 11 maja
15 czerwca
To miejsce dla wszystkich, którzy chcą czytać, analizować i pisać wiersze – bez względu na doświadczenie. Uczestnicy poznają dawną i współczesną poezję, uczą się rozpoznawać i wykorzystywać środki poetyckie, a także konfrontują własne teksty w twórczej, otwartej atmosferze.
Klub Rozmów Poetyckich to podróż przez język i wyobraźnię, spotkania pełne inspiracji i literackich odkryć. Cykl zwieńczy wspólne stworzenie zina oraz tradycyjny finałowy występ uczestniczek i uczestników.
Prowadzenie: Sylwia Głuszak i Joanna Mueller – poetki i instruktorki z wieloletnim doświadczeniem.
Spotkania warsztatowe odbywają się w wybrane poniedziałki w godz. 17.30 - 19.00, w Bufecie u Arnolda.
Terminy spotkań w sezonie 2025/2026:
13, 27 października 2025
3, 24 listopada
8 grudnia
5 stycznia 2026
9, 16 lutego
2, 16, 23 marca
13, 27 kwietnia
4, 11 maja
15 czerwca
Kochany, najukochańszy...
„Kochany, najukochańszy...” to opowieść „o tym, co najważniejsze” – o miłości bezgranicznej, bezwarunkowej, miłości czystej, choć zmysłowej, miłości nieoczekującej wzajemności. Miłości najcenniejszej do kogoś najdroższego, najukochańszego.
Bohaterka spektaklu – Maria wprowadza widzów do intymnego świata dojrzałej kobiety, poszukującej prawdy o sobie, o swoich uczuciach i potrzebach.
Opracowany przez Grażynę Barszczewską monodram „Kochany, najukochańszy...” jest adaptacją wybitnej powieści Wiesława Myśliwskiego „Ostatnie rozdanie”.
W projekcjach do spektaklu wykorzystano malarstwo Stanisława Baja.
Bohaterka spektaklu – Maria wprowadza widzów do intymnego świata dojrzałej kobiety, poszukującej prawdy o sobie, o swoich uczuciach i potrzebach.
Opracowany przez Grażynę Barszczewską monodram „Kochany, najukochańszy...” jest adaptacją wybitnej powieści Wiesława Myśliwskiego „Ostatnie rozdanie”.
W projekcjach do spektaklu wykorzystano malarstwo Stanisława Baja.
Lekcja teatru - warsztaty inspiracyjne online
Lekcja teatru - warsztaty inspiracyjne online
Cykl spotkań online dla nauczycieli, instruktorów teatralnych i edukatorów, którzy chcą rozwijać swoje kompetencje w pracy z grupami teatralnymi. Zajęcia prowadzi reżyserka i pedagożka Natalia Fijewska-Zdanowska.
Każde spotkanie ma formułę seminaryjno-warsztatową – to przestrzeń na inspirację, wymianę doświadczeń i wspólne poszukiwania. Tematy poruszają zarówno zagadnienia artystyczne, jak i praktyczne aspekty pracy z grupą.
Liczba miejsc: 12 osób na każde spotkanie
Czas trwania: 2,5 godziny
Cena: 30 zł
Zapisy: osobno na każde spotkanie
Warsztaty odbywają się online. Link do spotkania zostanie przesłany na kilka dni przed spotkaniem.
Tematy i terminy sezonu 2025/2026:
1. 25.09 Kiedyś było inaczej – czyli o zmieniających się potrzebach dzieci i młodzieży w pracy teatralnej;
2. 23.10 Blisko siebie – czyli, jak prowadzić grupę teatralną, nie przekraczając własnych granic;
3. 20.11 Jaki chcecie spektakl? – czyli, jak wyjść naprzeciw pomysłom grupy i się nie „wpakować”;
4. 18.12 Zupa na gwoździu – czyli, jak stworzyć scenografię, nie mając budżetu;
5. 8.01 Z perspektywy rodzica – czyli sposoby angażowania rodziców w pracę grupy teatralnej;
6. 12.02 Własnym językiem – czyli o poszukiwaniu własnych środków artystycznych podczas realizacji spektaklu;
7. 26.02 Kurtyna w dół – czyli kilka pomysłów na montaż spektaklu, bez zasłaniania kurtyny i gaszenia światła;
8. 12.03 Spotkanie z widownią – czyli tajniki organizacji udanego pokazu;
9. 23.04 Teatr na trawie – czyli jak zorganizować warsztaty teatralne w plenerze.
Cykl spotkań online dla nauczycieli, instruktorów teatralnych i edukatorów, którzy chcą rozwijać swoje kompetencje w pracy z grupami teatralnymi. Zajęcia prowadzi reżyserka i pedagożka Natalia Fijewska-Zdanowska.
Każde spotkanie ma formułę seminaryjno-warsztatową – to przestrzeń na inspirację, wymianę doświadczeń i wspólne poszukiwania. Tematy poruszają zarówno zagadnienia artystyczne, jak i praktyczne aspekty pracy z grupą.
Liczba miejsc: 12 osób na każde spotkanie
Czas trwania: 2,5 godziny
Cena: 30 zł
Zapisy: osobno na każde spotkanie
Warsztaty odbywają się online. Link do spotkania zostanie przesłany na kilka dni przed spotkaniem.
Tematy i terminy sezonu 2025/2026:
1. 25.09 Kiedyś było inaczej – czyli o zmieniających się potrzebach dzieci i młodzieży w pracy teatralnej;
2. 23.10 Blisko siebie – czyli, jak prowadzić grupę teatralną, nie przekraczając własnych granic;
3. 20.11 Jaki chcecie spektakl? – czyli, jak wyjść naprzeciw pomysłom grupy i się nie „wpakować”;
4. 18.12 Zupa na gwoździu – czyli, jak stworzyć scenografię, nie mając budżetu;
5. 8.01 Z perspektywy rodzica – czyli sposoby angażowania rodziców w pracę grupy teatralnej;
6. 12.02 Własnym językiem – czyli o poszukiwaniu własnych środków artystycznych podczas realizacji spektaklu;
7. 26.02 Kurtyna w dół – czyli kilka pomysłów na montaż spektaklu, bez zasłaniania kurtyny i gaszenia światła;
8. 12.03 Spotkanie z widownią – czyli tajniki organizacji udanego pokazu;
9. 23.04 Teatr na trawie – czyli jak zorganizować warsztaty teatralne w plenerze.
Mały Książę
Szybciej, lepiej, więcej. Wszystko wiemy, wszystko mamy. To, czego jeszcze nie mamy, możemy kupić. Szkoda tylko, że nie ma sklepów z przyjaciółmi. Może wtedy mielibyśmy ich więcej…
„Mały Książę” z całą pewnością należy do najbardziej znanych lektur dzieciństwa i, jak przystało na powiastkę filozoficzną, także lektur dorosłości. Adresując ją do jednych i drugich autor jako naczelny wątek wprowadza relację między dorosłością i dzieciństwem. Wszyscy dorośli byli przecież kiedyś dziećmi, tyle, że nieliczni o tym pamiętają. Ale też wszystkie dzieci będą kiedyś dorosłymi, o czym nie wszyscy zdają się myśleć.
„Mały Książę” to opowieść o rzeczach ważnych, którym zbyt często nie poświęcamy wiele uwagi – poetycka, mądra baśń dla dzieci i dorosłych, którzy wspólnie mogą odnaleźć odpowiedź na najważniejsze pytania: Co oznacza bycie dorosłym? Co dziś oznacza bycie dzieckiem? Czy można mieć w dorosłym przyjaciela? Czy będąc dorosłym można – i czy warto – ocalić w sobie dziecko?
„Mały Książę” z całą pewnością należy do najbardziej znanych lektur dzieciństwa i, jak przystało na powiastkę filozoficzną, także lektur dorosłości. Adresując ją do jednych i drugich autor jako naczelny wątek wprowadza relację między dorosłością i dzieciństwem. Wszyscy dorośli byli przecież kiedyś dziećmi, tyle, że nieliczni o tym pamiętają. Ale też wszystkie dzieci będą kiedyś dorosłymi, o czym nie wszyscy zdają się myśleć.
„Mały Książę” to opowieść o rzeczach ważnych, którym zbyt często nie poświęcamy wiele uwagi – poetycka, mądra baśń dla dzieci i dorosłych, którzy wspólnie mogą odnaleźć odpowiedź na najważniejsze pytania: Co oznacza bycie dorosłym? Co dziś oznacza bycie dzieckiem? Czy można mieć w dorosłym przyjaciela? Czy będąc dorosłym można – i czy warto – ocalić w sobie dziecko?
Panna Julie
„Panna Julia” – w przekładzie Mariusza Kalinowskiego „Panna Julie” – to jeden z najsłynniejszych dramatów Augusta Strindberga. Napisany pod koniec XIX wieku, był manifestem naturalizmu i w jego duchu pokazywał człowieka jako skomplikowaną istotę, na którą wpływ ma umysłowość, duchowość, ale w równym stopniu też cielesność. Strindberga interesował człowiek z krwi i kości, ulegający słabościom i popędom, uwikłany w skomplikowane relacje z bliskimi.
Akcja dramatu „Panna Julie” dzieje się w ciągu kilku godzin, od zmierzchu do świtu, w noc świętojańską. Letnie przesilenie to czas, kiedy natura budzi się z zimowego snu, jest u szczytu swych sił i bierze we władanie człowieka. Atmosfera gorącej czerwcowej nocy popycha bohaterów do przekraczania granic, które wyznaczają im surowe normy społeczne. Do głosu dochodzą pragnienia, uśpione potrzeby biorą górę nad rozumem.
Panna Julie – młoda hrabianka uwikłana we własne lęki i niepokoje, prowadzi niebezpieczną erotyczną grę, w którą wciąga służącego Jeana. Romans ma być dla niej próbą ukojenia nienazwanej tęsknoty, którą coraz boleśniej odczuwa.
Akcja dramatu „Panna Julie” dzieje się w ciągu kilku godzin, od zmierzchu do świtu, w noc świętojańską. Letnie przesilenie to czas, kiedy natura budzi się z zimowego snu, jest u szczytu swych sił i bierze we władanie człowieka. Atmosfera gorącej czerwcowej nocy popycha bohaterów do przekraczania granic, które wyznaczają im surowe normy społeczne. Do głosu dochodzą pragnienia, uśpione potrzeby biorą górę nad rozumem.
Panna Julie – młoda hrabianka uwikłana we własne lęki i niepokoje, prowadzi niebezpieczną erotyczną grę, w którą wciąga służącego Jeana. Romans ma być dla niej próbą ukojenia nienazwanej tęsknoty, którą coraz boleśniej odczuwa.
Płomienie
Pisarstwo Stanisława Brzozowskiego było dla mojego pokolenia lekturą formacyjną. We wczesnych spektaklach, mówiliśmy fragmentami z „Płomieni”, utożsamialiśmy się z myślą Brzozowskiego, z jego postawą buntu. Ten genialny myśliciel czytający w sześciu językach, zostawił nam ciągle bardzo nowoczesne refleksje na temat naszej polskości. Uczył nas, jak się wyzwolić: z polskości „zdziecinniałej”, z polskości płytkiego katolicyzmu, wreszcie z polskości nacjonalistycznej. Brzozowski pisał swoje „Płomiennie” w 1906 roku, a aktualność problemów zawartych w powieści jest porażająca. Tu znowu pojawia się twarz „geniuszu” polskiego w marnotrawieniu wcześniejszych zdobyczy intelektualnych. Michał Kaniowski, bohater „Płomieni”, dokonuje aktu całopalenia w imię walki o wolność. Ten gest będzie tragicznie powtarzany.
19 października 2017 roku Piotr Szczęsny dokonał aktu samospalenia na Placu Defilad przed Pałacem Kultury. Spełniają się prorocze słowa Brzozowskiego: że człowieka można zabić, nie można zabić myśli. Wierząc głęboko w te słowa chcemy opowiedzieć losy Michała Kaniowskiego i jego przyjaciół rewolucjonistów. Narratorkami naszej opowieści będą kobiety: Katia i Ola, które drukowały ulotki, rzucały bomby.
Nasz spektakl chcemy dedykować ludziom walczącym o wolność na całym świecie.
Janusz Opryński
19 października 2017 roku Piotr Szczęsny dokonał aktu samospalenia na Placu Defilad przed Pałacem Kultury. Spełniają się prorocze słowa Brzozowskiego: że człowieka można zabić, nie można zabić myśli. Wierząc głęboko w te słowa chcemy opowiedzieć losy Michała Kaniowskiego i jego przyjaciół rewolucjonistów. Narratorkami naszej opowieści będą kobiety: Katia i Ola, które drukowały ulotki, rzucały bomby.
Nasz spektakl chcemy dedykować ludziom walczącym o wolność na całym świecie.
Janusz Opryński
Przygody Koziołka Matołka - TEATR POLSKI DZIECIOM
Niestrudzony. Nieustępliwy. Uparty. Koziołek Matołek. Zapraszamy na pełną niezwykłych perypetii, niebezpieczeństw oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, historię dzielnego warszawskiego podróżnika, który gotów jest przemierzyć morza i oceany, gorące piaski afrykańskiej pustyni, zakamarki azjatyckich miast i amerykańskie bezdroża, by dotrzeć do mitycznego Pacanowa.
Odnalezieni w zakamarkach Teatru Polskiego zapomniani wędrowni kuglarze, zabiorą Was na wyprawę przez wszystkie kontynenty, by pomimo czyhających na każdym kroku zagrożeń, odnaleźć odpowiedź na pytanie o sens życiowej, a także artystycznej, wędrówki.
Poetycka opowieść Kornela Makuszyńskiego o naiwnym szczęściarzu, zilustrowana przez Mariana Walentynowicza, uchodzi od lat nie tylko za klasykę polskiej literatury dla dzieci, lecz także jest uważana za zjawisko prekursorskie w dziejach polskiego komiksu.
Odnalezieni w zakamarkach Teatru Polskiego zapomniani wędrowni kuglarze, zabiorą Was na wyprawę przez wszystkie kontynenty, by pomimo czyhających na każdym kroku zagrożeń, odnaleźć odpowiedź na pytanie o sens życiowej, a także artystycznej, wędrówki.
Poetycka opowieść Kornela Makuszyńskiego o naiwnym szczęściarzu, zilustrowana przez Mariana Walentynowicza, uchodzi od lat nie tylko za klasykę polskiej literatury dla dzieci, lecz także jest uważana za zjawisko prekursorskie w dziejach polskiego komiksu.
Rękopis znaleziony w Saragossie. Dziedzictwo Gomelezów
Grzegorz Jarzyna sięga po powieść Jana Potockiego, polsko-francuskiego podróżnika, badacza i ekscentryka z przełomu XVIII i XIX wieku. Owiana legendą książka, która w całości ukazała się ponad 30 lat po śmierci autora, zawiera w sobie wszystkie sprzeczności epoki Oświecenia. Z jednej strony głosi potęgę rozumu i stawia w centrum indywidualnego człowieka, z drugiej zawiera ukrytą pod powierzchnią zdarzeń, zakodowaną ezoterykę i wiedzę tajemną, której znakiem są odwołania do żydowskiej Kabały i kart tarota.
Grzegorz Jarzyna: Jako społeczeństwo historycznie nie doświadczyliśmy oświeceniowego zwrotu. W XIX wieku wpadliśmy w pułapkę romantycznego mesjanizmu, w którego konsekwencje są odczuwalne po dziś. Podobnie jak ludzie Oświecenia, odrzuciliśmy religię na rzecz rozumu, coraz bardziej jednak odczuwamy metafizyczną pustkę. Sięgamy po tarota, horoskopy, wschodnią medytację, aby ją zapełnić. W ślad za rozwojem technologicznym nie idzie rozwój duchowy człowieka. Im bardziej rozwija się współczesna nauka i technologia, tym silniejsza staje się potrzeba poszukiwań duchowych. Nasz spektakl będzie inicjacyjną opowieścią o drodze młodego bohatera do samopoznania i wyzwolenia się z narzuconych wzorców.
Odbiorcy:
Spektakl przeznaczony dla widzów od 16. roku życia, zawiera sceny intymne, sceny nagości oraz sceny przemocy.
W spektaklu używane są światła stroboskopowe i sztuczny dym.
Grzegorz Jarzyna: Jako społeczeństwo historycznie nie doświadczyliśmy oświeceniowego zwrotu. W XIX wieku wpadliśmy w pułapkę romantycznego mesjanizmu, w którego konsekwencje są odczuwalne po dziś. Podobnie jak ludzie Oświecenia, odrzuciliśmy religię na rzecz rozumu, coraz bardziej jednak odczuwamy metafizyczną pustkę. Sięgamy po tarota, horoskopy, wschodnią medytację, aby ją zapełnić. W ślad za rozwojem technologicznym nie idzie rozwój duchowy człowieka. Im bardziej rozwija się współczesna nauka i technologia, tym silniejsza staje się potrzeba poszukiwań duchowych. Nasz spektakl będzie inicjacyjną opowieścią o drodze młodego bohatera do samopoznania i wyzwolenia się z narzuconych wzorców.
Odbiorcy:
Spektakl przeznaczony dla widzów od 16. roku życia, zawiera sceny intymne, sceny nagości oraz sceny przemocy.
W spektaklu używane są światła stroboskopowe i sztuczny dym.
Słuchowisko Tartuffe
ŚWIAT ZBUDOWANY DŹWIĘKIEM
Zapraszamy na prezentację premierowego słuchowiska binauralnego „Tartuffe” Moliera w reżyserii Andrzeja Seweryna – niezwykłego teatralnego doświadczenia, w którym dźwięk staje się przestrzenią, a wyobraźnia sceną.
Słuchowisko binauralne to teatr rozgrywający się w wyobraźni słuchacza. Jednoczesne odtwarzanie do każdego ucha tonów o różnej częstotliwości sprawia, że mózg „słyszy” trzecią, dodatkową częstotliwość. Zjawisko to sprzyja koncentracji i relaksowi, uruchamia wyobraźnię i stwarza wrażenie, że słuchacz otoczony jest mówiącymi.
Premierowe odsłuchanie binauralnego „Tartuffe’a” Moliera, w przekładzie Jerzego Radziwiłowicza, odbędzie się na Scenie Kameralnej. Przygotowaliśmy dla Was słuchawki, miejsca na widowni oraz – jeśli wolicie – leżaki rozstawione na scenie.
Usiądźcie. Zamknijcie oczy. Posłuchajcie z nami Moliera.
Po wysłuchaniu spektaklu radiowego odbędzie się spotkanie z twórcami. O pracy nad słuchowiskiem binauralnym, specyfice gry aktorskiej w radiu oraz kulisach powstawania teatru radiowego opowiedzą Andrzej Seweryn – aktor, reżyser i dyrektor Teatru Polskiego w Warszawie – oraz Andrzej Brzoska, reżyser dźwięku i wieloletni pracownik Teatru Polskiego Radia.
Zapraszamy na prezentację premierowego słuchowiska binauralnego „Tartuffe” Moliera w reżyserii Andrzeja Seweryna – niezwykłego teatralnego doświadczenia, w którym dźwięk staje się przestrzenią, a wyobraźnia sceną.
Słuchowisko binauralne to teatr rozgrywający się w wyobraźni słuchacza. Jednoczesne odtwarzanie do każdego ucha tonów o różnej częstotliwości sprawia, że mózg „słyszy” trzecią, dodatkową częstotliwość. Zjawisko to sprzyja koncentracji i relaksowi, uruchamia wyobraźnię i stwarza wrażenie, że słuchacz otoczony jest mówiącymi.
Premierowe odsłuchanie binauralnego „Tartuffe’a” Moliera, w przekładzie Jerzego Radziwiłowicza, odbędzie się na Scenie Kameralnej. Przygotowaliśmy dla Was słuchawki, miejsca na widowni oraz – jeśli wolicie – leżaki rozstawione na scenie.
Usiądźcie. Zamknijcie oczy. Posłuchajcie z nami Moliera.
Po wysłuchaniu spektaklu radiowego odbędzie się spotkanie z twórcami. O pracy nad słuchowiskiem binauralnym, specyfice gry aktorskiej w radiu oraz kulisach powstawania teatru radiowego opowiedzą Andrzej Seweryn – aktor, reżyser i dyrektor Teatru Polskiego w Warszawie – oraz Andrzej Brzoska, reżyser dźwięku i wieloletni pracownik Teatru Polskiego Radia.
Śluby panieńskie
Dan Jemmett – reżyser mistrzowskich inscenizacji „Burzy” i „Wieczoru Trzech Króli” Williama Szekspira oraz „Szkoda, że jest nierządnicą” Johna Forda – wraca do Teatru Polskiego!
Jego inscenizacja „Ślubów panieńskich” przeniesie nas w lata siedemdziesiąte, na londyńskie przedmieścia. Historia emancypacji pokazuje, że rozterki panien z polskiego dworu były udziałem kobiet, jeszcze przez wiele kolejnych dziesięcioleci, nie tylko w Polsce.
Dwie młode dziewczyny – Klara i Aniela – ślubują, że nigdy nie wyjdą za mąż, a jednak w wyniku serii intryg i podstępów, historia ich buntu kończy się podwójnymi zaręczynami.
Jego inscenizacja „Ślubów panieńskich” przeniesie nas w lata siedemdziesiąte, na londyńskie przedmieścia. Historia emancypacji pokazuje, że rozterki panien z polskiego dworu były udziałem kobiet, jeszcze przez wiele kolejnych dziesięcioleci, nie tylko w Polsce.
Dwie młode dziewczyny – Klara i Aniela – ślubują, że nigdy nie wyjdą za mąż, a jednak w wyniku serii intryg i podstępów, historia ich buntu kończy się podwójnymi zaręczynami.
Tango
O czym jest „Tango”? O społeczeństwie. O teatrze i artystach. O wolności. O wartościach. O władzy.
„Tango” to także opowieść o ludziach, którzy stoją za kształtem świata – porządkiem, chaosem, terrorem. U Mrożka to jedna, wybuchowa rodzina. Świat w mikroskali, uczucia w skali makro. Ktoś kogoś udaje, coś ukrywa, ktoś oszukuje, ktoś inny daje się oszukać, każdy o czymś marzy, czegoś się wstydzi, ktoś cierpi. Tekst napisany blisko sześćdziesiąt lat temu stawia pytanie, na które nieustannie szukamy odpowiedzi. Kim jesteśmy, gdy zdejmiemy maski?
W „Tangu” dwa zwierciadła – sztuki i rzeczywistości – odbijają światy, które wzajemnie się sobie przyglądają. Jesteśmy świadkami dramatu, a może farsy? Ludzkiej, rodzinnej, społecznej, politycznej? „Tango” to utwór, który może śmieszyć, do czasu… Rewolucja konserwatysty Artura kontra liberalne poglądy Stomila. Metafora aż nazbyt czytelna. A wyobraźnia podpowiada, że finał tej historii jest początkiem innej opowieści, której bohaterami możemy być my sami.
„Tango” to także opowieść o ludziach, którzy stoją za kształtem świata – porządkiem, chaosem, terrorem. U Mrożka to jedna, wybuchowa rodzina. Świat w mikroskali, uczucia w skali makro. Ktoś kogoś udaje, coś ukrywa, ktoś oszukuje, ktoś inny daje się oszukać, każdy o czymś marzy, czegoś się wstydzi, ktoś cierpi. Tekst napisany blisko sześćdziesiąt lat temu stawia pytanie, na które nieustannie szukamy odpowiedzi. Kim jesteśmy, gdy zdejmiemy maski?
W „Tangu” dwa zwierciadła – sztuki i rzeczywistości – odbijają światy, które wzajemnie się sobie przyglądają. Jesteśmy świadkami dramatu, a może farsy? Ludzkiej, rodzinnej, społecznej, politycznej? „Tango” to utwór, który może śmieszyć, do czasu… Rewolucja konserwatysty Artura kontra liberalne poglądy Stomila. Metafora aż nazbyt czytelna. A wyobraźnia podpowiada, że finał tej historii jest początkiem innej opowieści, której bohaterami możemy być my sami.
Wiśniowy sad
„Wiśniowy sad” to jedna z najlepszych sztuk Czechowa. „Wiśniowy sad”, a nie „sad wiśniowy”, jak podkreślał autor, bardzo zadowolony z tej dyskretnej gry słów.
Sad wiśniowy to część gospodarstwa zazwyczaj przynosząca dochód. Ale „wiśniowy sad” rodziny Raniewskich nie przynosi już zysków, zdziczał i rzadko rodzi owoce, których i tak nikt nie kupuje. Ten sad-symbol rośnie, by dawać właścicielom przekonanie, że choć część tego, co stworzyli trwa i nadal ma się dobrze.
Tymczasem świat się zmienia, a los starych drzew splata się z losami ludzi.
Sad wiśniowy to część gospodarstwa zazwyczaj przynosząca dochód. Ale „wiśniowy sad” rodziny Raniewskich nie przynosi już zysków, zdziczał i rzadko rodzi owoce, których i tak nikt nie kupuje. Ten sad-symbol rośnie, by dawać właścicielom przekonanie, że choć część tego, co stworzyli trwa i nadal ma się dobrze.
Tymczasem świat się zmienia, a los starych drzew splata się z losami ludzi.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.