Warszawa 31.05.2026, g. 12:00
od 21.00 pln
Wielkie nazwiska poetów: od Homera do Dylana Thomasa i od Kochanowskiego do Herberta, znakomici artyści na scenie: Grażyna Barszczewska, Anna Cieślak, Ewa Domańska, Joanna Szczepkowska, Paweł Krucz, Szymon Kuśmider, Modest Ruciński, Andrzej Seweryn, Jerzy Schejbal, ze specjalnym udziałem gości: Edyty Krzemień, Aleksandra Dębicza i Jacka Cygana wypełnią program Salonu poezji pt. „OSTATNIE PIEŚNI”.
Literatura od zawsze mierzyła się z tematem przemijania. „Ostatnie pieśni” są próbą spojrzenia na dojrzałość jako na moment intensywnej samoświadomości i pogodzenia z nieuchronnym odchodzeniem, ale też w efekcie, jako na czas afirmacji życia, na przekór biologii i kulturowym schematom.
Program Salonu poezji został przez autora scenariusza, Marka Szyjko, podzielony na dwie części: pierwszą wypełnią arcydzieła literatury światowej, drugą – wybitne utwory polskich twórców. Klamrą, która je zepnie, będą, nawiązujące do tytułu Salonu, słynne „Cztery ostatnie pieśni” Richarda Straussa, zaśpiewane przez sopranistkę Edytę Krzemień, w aranżacji i z udziałem Aleksandra Dębicza, po raz pierwszy z polskimi słowami autorstwa Jacka Cygana.
Opiekę artystyczną nad wydarzeniem objął Andrzej Seweryn, a poprowadzi go Janusz Majcherek.
Prawa do zdjęcia użytego na plakacie Salonu dzięki uprzejmości Hanspetera Siegenthaler-Hesse, Photo Martin Hesse / Martin Hesse Erben.
Literatura od zawsze mierzyła się z tematem przemijania. „Ostatnie pieśni” są próbą spojrzenia na dojrzałość jako na moment intensywnej samoświadomości i pogodzenia z nieuchronnym odchodzeniem, ale też w efekcie, jako na czas afirmacji życia, na przekór biologii i kulturowym schematom.
Program Salonu poezji został przez autora scenariusza, Marka Szyjko, podzielony na dwie części: pierwszą wypełnią arcydzieła literatury światowej, drugą – wybitne utwory polskich twórców. Klamrą, która je zepnie, będą, nawiązujące do tytułu Salonu, słynne „Cztery ostatnie pieśni” Richarda Straussa, zaśpiewane przez sopranistkę Edytę Krzemień, w aranżacji i z udziałem Aleksandra Dębicza, po raz pierwszy z polskimi słowami autorstwa Jacka Cygana.
Opiekę artystyczną nad wydarzeniem objął Andrzej Seweryn, a poprowadzi go Janusz Majcherek.
Prawa do zdjęcia użytego na plakacie Salonu dzięki uprzejmości Hanspetera Siegenthaler-Hesse, Photo Martin Hesse / Martin Hesse Erben.
Warszawa 31.05.2026, g. 12:00
od 15.75 pln
ŚWIAT ZBUDOWANY DŹWIĘKIEM
Zapraszamy na prezentację słuchowiska binauralnego „Tartuffe” Moliera w reżyserii Andrzeja Seweryna – niezwykłego teatralnego doświadczenia, w którym dźwięk staje się przestrzenią, a wyobraźnia sceną.
Słuchowisko binauralne to teatr rozgrywający się w wyobraźni słuchacza. Jednoczesne odtwarzanie do każdego ucha tonów o różnej częstotliwości sprawia, że mózg „słyszy” trzecią, dodatkową częstotliwość. Zjawisko to sprzyja koncentracji i relaksowi, uruchamia wyobraźnię i stwarza wrażenie, że słuchacz otoczony jest mówiącymi.
Odsłuchanie binauralnego „Tartuffe’a” Moliera, w przekładzie Jerzego Radziwiłowicza, odbędzie się na Scenie Kameralnej. Przygotowaliśmy dla Was słuchawki i miejsca na widowni.
Usiądźcie. Zamknijcie oczy. Posłuchajcie z nami Moliera.
Zapraszamy na prezentację słuchowiska binauralnego „Tartuffe” Moliera w reżyserii Andrzeja Seweryna – niezwykłego teatralnego doświadczenia, w którym dźwięk staje się przestrzenią, a wyobraźnia sceną.
Słuchowisko binauralne to teatr rozgrywający się w wyobraźni słuchacza. Jednoczesne odtwarzanie do każdego ucha tonów o różnej częstotliwości sprawia, że mózg „słyszy” trzecią, dodatkową częstotliwość. Zjawisko to sprzyja koncentracji i relaksowi, uruchamia wyobraźnię i stwarza wrażenie, że słuchacz otoczony jest mówiącymi.
Odsłuchanie binauralnego „Tartuffe’a” Moliera, w przekładzie Jerzego Radziwiłowicza, odbędzie się na Scenie Kameralnej. Przygotowaliśmy dla Was słuchawki i miejsca na widowni.
Usiądźcie. Zamknijcie oczy. Posłuchajcie z nami Moliera.
Warszawa 31.05.2026, g. 17:00
od 21.00 pln
Grzegorz Jarzyna sięga po powieść Jana Potockiego, polsko-francuskiego podróżnika, badacza i ekscentryka z przełomu XVIII i XIX wieku. Owiana legendą książka, która w całości ukazała się ponad 30 lat po śmierci autora, zawiera w sobie wszystkie sprzeczności epoki Oświecenia. Z jednej strony głosi potęgę rozumu i stawia w centrum indywidualnego człowieka, z drugiej zawiera ukrytą pod powierzchnią zdarzeń, zakodowaną ezoterykę i wiedzę tajemną, której znakiem są odwołania do żydowskiej Kabały i kart tarota.
Grzegorz Jarzyna: Jako społeczeństwo historycznie nie doświadczyliśmy oświeceniowego zwrotu. W XIX wieku wpadliśmy w pułapkę romantycznego mesjanizmu, w którego konsekwencje są odczuwalne po dziś. Podobnie jak ludzie Oświecenia, odrzuciliśmy religię na rzecz rozumu, coraz bardziej jednak odczuwamy metafizyczną pustkę. Sięgamy po tarota, horoskopy, wschodnią medytację, aby ją zapełnić. W ślad za rozwojem technologicznym nie idzie rozwój duchowy człowieka. Im bardziej rozwija się współczesna nauka i technologia, tym silniejsza staje się potrzeba poszukiwań duchowych. Nasz spektakl będzie inicjacyjną opowieścią o drodze młodego bohatera do samopoznania i wyzwolenia się z narzuconych wzorców.
Odbiorcy:
Spektakl przeznaczony dla widzów od 16. roku życia, zawiera sceny intymne, sceny nagości oraz sceny przemocy.
W spektaklu używane są światła stroboskopowe i sztuczny dym.
Grzegorz Jarzyna: Jako społeczeństwo historycznie nie doświadczyliśmy oświeceniowego zwrotu. W XIX wieku wpadliśmy w pułapkę romantycznego mesjanizmu, w którego konsekwencje są odczuwalne po dziś. Podobnie jak ludzie Oświecenia, odrzuciliśmy religię na rzecz rozumu, coraz bardziej jednak odczuwamy metafizyczną pustkę. Sięgamy po tarota, horoskopy, wschodnią medytację, aby ją zapełnić. W ślad za rozwojem technologicznym nie idzie rozwój duchowy człowieka. Im bardziej rozwija się współczesna nauka i technologia, tym silniejsza staje się potrzeba poszukiwań duchowych. Nasz spektakl będzie inicjacyjną opowieścią o drodze młodego bohatera do samopoznania i wyzwolenia się z narzuconych wzorców.
Odbiorcy:
Spektakl przeznaczony dla widzów od 16. roku życia, zawiera sceny intymne, sceny nagości oraz sceny przemocy.
W spektaklu używane są światła stroboskopowe i sztuczny dym.