Warszawa 23.05.2026, g. 19:00
od 21.00 pln
Piosenka lubi być śpiewana. Zaprosiłem do świata moich piosenek aktorów Teatru Polskiego. Kiedy śpiewają znane piosenki, dają im swoje twarze, kiedy śpiewają nowe, dają im swoje dusze. Ten wieczór przyniesie niezwykłe wykonania i zaskakujące interpretacje. Zapowiadam, że do wspólnego śpiewania będę chciał wciągnąć widzów – słyszeliście kiedyś Państwo swoje głosy pod niebem Teatru Polskiego? Aby Was ośmielić, Drodzy Widzowie, sam zaśpiewam. Zapraszam zatem na piosenkowy wieczór, który, mam nadzieję, jednych ściśnie za gardło, innych rozbawi, a wszystkich rozśpiewa.
Jacek Cygan
Życie jest piosenką, piosenka jest życiem – ma swoją historię, koleje losu i prywatną przeszłość. Bywa też, że uskrzydlona zaczyna wieść samodzielny żywot i zapada w pamięć pokoleń. Jacek Cygan, znakomity artysta słowa, ma w swoim twórczym dorobku wiele takich utworów. Dziękuję Mu zatem, że zechciał przyjąć zaproszenie do Teatru Polskiego, gdzie będziemy mogli razem wyśpiewać solidny kawałek historii polskiej piosenki – mądrej, skrzącej się dowcipem, zachwycającej lekkością frazy i niepospolitością skojarzeń. Piosenki, w której odbija się 40 lat przemian jakie dokonały się w Polsce i w nas samych.
Andrzej Seweryn
Jacek Cygan
Życie jest piosenką, piosenka jest życiem – ma swoją historię, koleje losu i prywatną przeszłość. Bywa też, że uskrzydlona zaczyna wieść samodzielny żywot i zapada w pamięć pokoleń. Jacek Cygan, znakomity artysta słowa, ma w swoim twórczym dorobku wiele takich utworów. Dziękuję Mu zatem, że zechciał przyjąć zaproszenie do Teatru Polskiego, gdzie będziemy mogli razem wyśpiewać solidny kawałek historii polskiej piosenki – mądrej, skrzącej się dowcipem, zachwycającej lekkością frazy i niepospolitością skojarzeń. Piosenki, w której odbija się 40 lat przemian jakie dokonały się w Polsce i w nas samych.
Andrzej Seweryn
Warszawa 23.05.2026, g. 19:30
od 21.00 pln
„Otwórz oczy” to spektakl oparty na opowiadaniach Olgi Tokarczuk: „Otwórz oczy, już nie żyjesz” i „Próba generalna”.
W „Otwórz oczy, już nie żyjesz” główna bohaterka rozczarowana monotonią życia i przewidywalnością klasycznych kryminałów, sięga po nową książkę, która obiecuje coś więcej niż odkrycie tajemnicy kto zabił. Akcja dzieje się w starym pałacyku, sławna autorka powieści detektywistycznych zaprasza kilkoro pisarek i pisarzy kryminałów, by wzięli udział w grze towarzyskiej „w Mordercę”. Z każdą chwilą, odmierzaną kolejnymi stronami lektury, granica między fikcją a życiem zaciera się, gracze zamieniają się rolami, a największą tajemnicą okazuje się nie to, kto popełnił zbrodnię, lecz kto pisze tę historię.
„Próba generalna” to opowieść o dwóch mężczyznach niespodziewanie uwięzionych we własnym mieszkaniu. Co się wydarzyło? Wojna, pandemia, skażenie środowiska, a może koniec świata… Rzeczywistość zewnętrzna dociera do nich w postaci strzępów komunikatu w radiu i niepotwierdzonych domysłów. Gdy zapraszają sąsiadów z dołu, okazuje się, że oni wiedzą równie niewiele i boją się tak samo. Zamknięci w czterech ścianach, analizują swoje dotychczasowe życie i wspólnie starają się przygotować na nadciągającą katastrofę.
W obu przypadkach zwyczajność okazuje się stanem przejściowym, kruchym i podatnym na zakłócenia – za sprawą bohaterów lub wbrew ich woli.
W „Otwórz oczy, już nie żyjesz” główna bohaterka rozczarowana monotonią życia i przewidywalnością klasycznych kryminałów, sięga po nową książkę, która obiecuje coś więcej niż odkrycie tajemnicy kto zabił. Akcja dzieje się w starym pałacyku, sławna autorka powieści detektywistycznych zaprasza kilkoro pisarek i pisarzy kryminałów, by wzięli udział w grze towarzyskiej „w Mordercę”. Z każdą chwilą, odmierzaną kolejnymi stronami lektury, granica między fikcją a życiem zaciera się, gracze zamieniają się rolami, a największą tajemnicą okazuje się nie to, kto popełnił zbrodnię, lecz kto pisze tę historię.
„Próba generalna” to opowieść o dwóch mężczyznach niespodziewanie uwięzionych we własnym mieszkaniu. Co się wydarzyło? Wojna, pandemia, skażenie środowiska, a może koniec świata… Rzeczywistość zewnętrzna dociera do nich w postaci strzępów komunikatu w radiu i niepotwierdzonych domysłów. Gdy zapraszają sąsiadów z dołu, okazuje się, że oni wiedzą równie niewiele i boją się tak samo. Zamknięci w czterech ścianach, analizują swoje dotychczasowe życie i wspólnie starają się przygotować na nadciągającą katastrofę.
W obu przypadkach zwyczajność okazuje się stanem przejściowym, kruchym i podatnym na zakłócenia – za sprawą bohaterów lub wbrew ich woli.